Happy Bday trail

Met Emma heb ik een paar leuke trails uitgezocht om samen te lopen en vandaag stond de 35km Springendal trail van RunForestRun op het programma. Een van de RFR trails die ik nog niet eerder had gelopen en heel graag vandaag op mijn verjaardag wilde doen. Superleuk dat Emma dit samen met mij wilde doen!

Een beetje zenuwachtig was ik wel van tevoren. Ik had namelijk zelf bedacht om voor de 25km te gaan, maar Emma – oerhollands – zag dat je voor slechts 1 euro meer de 35km kon lopen, en dit leek haar wel wat in aanloop naar haar tweede marathon in oktober straks. Ik ben makkelijk over te halen dus ging akkoord, ook al had ik de afgelopen tijd niet verder dan 26km gelopen. Samen zou het vast lukken.

Startvak selfie

Ook Emma begon de dag met lichtelijke stress aangezien zij vanuit Rotterdam moest komen en al 3x in de file had gestaan. Ze appte mij har barcode zodat ik onze startnummers alvast kon ophalen. Precies op tijd arriveerde ze en konden we even na half 11 van start. Het zonnetje scheen dus dat was al een mooi begin.

We hadden elkaar al een poos niet gezien en gesproken, dus kletsten er op los en liepen iets harder dan we eigenlijk van plan waren. Dat kon niet goed komen. Emma haar buik protesteerde en mijn darmen waren van de leg. Na nog een 2km liepen we al verkeerd (sorry, maar ik kan dus echt geen twee dingen tegelijk hè: kletsen én op de lintjes letten). Dat zou later tijdens de trail nog gevolgen hebben, maar dat wisten we toen nog niet.

We namen wat gas terug en kwamen na een paar kilometer lekker in een ritme. Dit leek er meer op en we konden echt genieten. Het weer zat mee en de natuur in het Springendal is werkelijkwaar prachtig!! Het parcours was erg afwisselend en de herfst was al te proeven. Mijn favoriete seizoen, dus ik voelde me echt happy.

We liepen door en langs een mooie heide gebied waar de grens tussen Duitsland en Nederland dwars doorheen liep. Een supergave lus op de route. We liepen eigenlijk best lekker en konden onderweg goed genieten van al het moois om ons heen.

Zo rond 13km kwam de splisting tussen de 25 en 35 km. We besloten vlak voor de splitsing dat we toch echt voor de 35km zouden gaan. De eerste 3km waren dan wel erg zwaar met allerlei ongemakken, maar de 10km daarna gingen heerlijk. Dus we wilden er voor gaan…

Bij de splitsing aangekomen werden we echter tegen gehouden. Volgens de vrijwilliger aldaar moesten we de andere kant op, de 25km route op. Maar wij hadden ons ingeschreven voor de 35km! Volgens hem kon dat helemaal niet, want de bezemloper van de 35km was al voorbij. Wij waren te laat! Huh!? Zo langzaam liepen we nou toch ook weer niet? We zijn op tijd gestart en we hebben geen bezemloper gezien die ons heeft ingehaald. Wij vonden het maar vreemd en niet zoals het hoort te gaan. We besloten dus toch maar om de 35km route te vervolgen. Hopend dat de volgende verzorgingspost er op 22km nog zou staan…

Al na een paar meter waren we blij dat we deze keus hadden gemaakt. Wow, de route werd alsmaar mooier en mooier. Van prachtige single tracks naar stukken zand en zelfs een grote zandkuil met gave heuveltjes: Emma en Tanja in hun noppies 🙂

En daarna kwamen we in een heel bijzonder en mooi gebied terecht, iets wat we nog niet eerder hebben gezien. Wow, wat waren we blij dat we dit niet hebben hoeven missen zeg!!

Een paar kilometer later was de euforie echter voorbij. We zaten zo rond de 20km en dat is bij mij altijd een punt dat mijn lijf het genoeg vindt en mij met pijntjes begint te plagen. Bij Emma speelde haar buikklachten weer op en dus gingen we een stuk wandelend verder. Na wat drinken en iets te eten konden we weer verder lopen en zagen we de wagen van verzorgingspost 2 staan. Zij hadden echter hun spullen al opgeruimd en waren zeer verbaasd ons te zien. De bezemloper had immers gezegd dat er niemand meer achter hem liep. Snel stalden deze lieve vrijwilligers nog wat lekkers voor ons uit en belden de bezemloper. Die kwam ons niet veel later met veel excuses tegemoet lopen en liep verder met ons op.

Al pratend kwamen we tot de conclusie dat de bezemloper ons waarschijnlijk heeft ingehaald op het moment dat wij bij kilometer 2 verkeer liepen. Ach, maakt ook niet uit eigenlijk. We liepen zo nog een paar kilometer samen op, maar de buikklachten van Emma hielden aan en we moesten regelmatig even wandelen. Op een gegeven moment had ze zoveel last dat we besloten bij de laatste verzorginspost op 28km op te geven. Ik mocht verder lopen van haar, maar dat heb ik natuurlijk niet gedaan. We deden deze trail samen en dus vond ik het niet meer dan logisch om ook samen met haar op te geven. We werden weer superlief opgevangen bij de verzorgingspost en door de vrijwilligers terug gebracht naar de finish. De bezemloper vervolgde de laatste 7km te voet.

Voor Emma een grote teleurstelling dat ze op moest geven, maar ik was en ben alleen maar trots. We hebben toch even 28km gelopen door een supermooie omgeving. Het weer zat mee en het was erg gezellig. En we waren precies voor de dikke bui binnen, haha 🙂
Om de trail toch nog positief af te sluiten hebben we nog een lekker kopje thee gedronken en een heerlijke kleine late lunch genuttigd. Emma, dankjewel dat je deze mooie trail met mij wilde lopen. Volgende week voel je je vast beter tijdens de Hoge Veluwetrail. Dikke knuf!

Geef een reactie

Het e-mailadres wordt niet gepubliceerd. Vereiste velden zijn gemarkeerd met *