Hoge Veluwe Trail

De voorspellingen waren niet al te best voor deze eerste zondag in oktober, maar dat deerde Emma en mij niet om aan de start te verschijnen van de 28km Hoge Veluwe Trail.

De rit naar de Hoge Veluwe verliep zoals voorspeld droog met zelfs een waterig zonnetje. Niks waaraan ik kon zien dat er bakken met regen was voorspeld. Tot het moment dat ik de parkeerplek opreed en de eerste druppels op mijn voorruit terecht kwamen. Oké, misschien hadden de weermensen toch gelijk. Fris was het trouwens ook.
Van Emma had ik al tal van appjes gekregen, want net als vorige week leek ze ook vandaag pas op het laatste moment aan te komen in verband met toestanden op de weg. Ik heb dus ons beider startnummer alvast opgehaald en moest enige moeite doen om een schuilplekje te vinden waar ik geduldig op Emma kon wachten. Die kwam sneller dan verwacht en dus konden we toch nog relaxt naar de start lopen. Inmiddels regende het al aardig. Maar wij hadden er zin in!!

Niet veel later mochten we van start. Met ruim 200 andere hardloopfanaten verdwenen we al snel het bos in en kwamen we in aanraking met zand. Veel zand. Kilometers zand. Pff, dat ging pittig worden. Met zo’n regenjasje aan kregen we het al snel warm en dus namen we na nog geen 2km te hebben gelopen al een korte pauze om de jasjes uit te doen. Vele andere trailers hadden hetzelfde idee. De regen viel uiteindelijk ook best wel mee.

De route liep door een prachtig weids landschap met heel veel zand. Wat een gevoel van vrijheid! Het was heerlijk genieten. We konden ver kijken en bleven ons verbazen over hoe mooi het hier was en hoe nietig wij ons voelden in zo’n immens landschap. Hoe leuk zou het zijn als de edelherten zich ook nog eens zouden laten zien? Maar ook zonder dat extraatje was het echt adembenemend mooi.

Na een paar kilometer ging de route van het zand over in bospaden. En niet zomaar bospaden, maar pittige heuvels stonden op ons te wachten. Jippie, daar word ik blij van!! Er leek geen einde te komen aan de vele klimmetjes en afdalingen, heerlijk! De regendruppels waren verdwenen, of in ieder geval hebben wij ze niet meer gevoeld. Als kleine kinderen zo blij holden wij de ene heuvel na de andere op. En het tempo lag best hoog voor een trail. We waren er al snel over uit dat dit een van de mooiste trails was die we ooit hebben gelopen.

Naast de mooie en pittige heuvels was het ook echt volop genieten van de herfstige kleuren die het bos sierden..

De wilde zwijnen hadden de route al gelopen en een extra dimensie aan de paden meegegeven met hun gewroet: erg hobbelig, dus goed uitkijken. We werden hier bij de eerste verzorgingspost op kilometer 9 goed voor gewaarschuwd. Emma werd aldaar nog even goed onder handen genomen door de EHBO, zodat ze de rest van de pittige route geen last meer zou moeten hebben van haar blaar.

De vrijwilliger had niks teveel gezegd: de wilde zwijnen hebben goed huisgehouden hier op de paden. Koppie erbij houden om geen enkels te verzwikken. Lekker lopen is toch iets anders.

Niet veel later hoorden we luid gekraak, geritsel en gestamp: maar liefst 7 edelherten denderden ons razendsnel voorbij! Wow, wow, wow. Wat bijzonder! Een mooi extra cadeautjes van een toch al bijzondere trail. Helemaal verbluft en happy vervolgden wij onze weg. Wat een geluk dat we ze tegenkwamen zeg!

De euforie hield voor mij helaas niet lang stand. Ik denk dat de hobbelige paadjes zorgden voor irritatie in mijn linkerheup, met uitstralingen naar mijn bovenbeen. Ik kon er evengoed wel op doorlopen, wat ik uiteraard ook gewoon deed. De flow was er voor mij wel een beetje uit en ik merkte dat ik moeite kreeg met mijn ademhaling onder controle krijgen. Iets wat ik niet ken van mezelf. Maar Emma huppelde vrolijk verder over de prachtige singletracks en dus sleepte ik mezelf er achteraan, hopend dat ik snel weer een goed ritme te pakken zou krijgen. Dat gebeurde helaas niet. Bij kilometer 16 begon mijn rechter hamstring te zeuren. Waarschijnlijk heb ik te verkrampt gelopen door de irritatie in mijn heup, dat mijn hamstring nu begon te protesteren. Twee kilometers wist ik het nog enigszins onder controle te houden, maar bij kilometer 18 liet ik Emma toch weten dat ik het iets voorzichtiger aan moest doen vanwege mijn hamstring. Oef, en we moesten nog 10 kilometer!

Door het tempo wat te verlagen en niet al te veel aan te zetten, lukte het mij om verder te lopen. De heuvels durfde ik echter niet meer op te rennen wat voor mij echt een domper was, aangezien dat is wat ik het allerleukste vind aan het lopen van trails. Gelukkig zaten er vanaf hier vooral veel trappen in de route die niet goed op te rennen waren vanwege het weggezakte zand en de onhandige afstanden tussen de treden. Hier presteerde ik het uiteraard wel om nog even de grond te kussen. Een trail is natuurlijk pas gezegend wanneer ik de grond heb gekust 😉 haha.

De laatste kilometers zette de regen toch nog een eindsprint in, waardoor we onze regenjasjes weer aan moesten trekken en het toch weer iets zwaarder werd. Ik voelde dat ik erg verkrampt liep, maar het lukte niet om te ontspannen. Het was hard werken, ik had het zwaar! Blij was ik om het bordje van de laatste kilometer te zien. Ik ging het halen! Strompelend weliswaar, maar toch.

Bij de finish kregen we nog een hele mooie medaille. Die voelde wel écht verdient! Het was een mooie, lange, zware, maar vooral prachtige trail. Deze had ik niet willen missen! Dankjewel Emma voor je steun en gezelligheid op deze trail. En wat ging jij goed zeg! Dat gaat helemaal goedkomen in Frankfurt straks!

Eenmaal thuis bekeken we de statistieken en waren we vooral nieuwsgierig naar het aantal hoogtemeters dat we gemaakt hadden. Dat moesten er wel heeeeeel erg veel zijn. Dat mijn Garmin aangaf dat ik 271 hoogtemeters had gemaakt was dan stiekem toch een kleine teleurstelling ;-). Binnenkort toch maar op zoek naar een trail met serieuzere hoogtemeters 🙂 Are you with me Emma?

Geef een reactie

Het e-mailadres wordt niet gepubliceerd. Vereiste velden zijn gemarkeerd met *