Hoogtestage

Vandaag liep ik met tien NOT trailers een prachtige trail in het Teutoburgergwald, zo’n anderhalf uur rijden vanaf huis. Ik was er nog nooit eerder geweest en ben dol op heuveltjes, dus ik had er veel zin in!

Er waren twee routes uitgestippeld: één van 19km en één van 30km. Ik zou met de groep van 30km meelopen. Eerlijk gezegd vond ik dat wel een beetje spannend omdat ik niet goed wist hoe mijn lijf op de hoogtemeters zou reageren, maar voor 3 uur reizen wil ik ook minstens 3 uur lopen en dus ging ik er voor!

Vanaf de parkeerplek ging de route meteen omhoog via 255 traptreden. De trap zag er niet erg steil uit en dus begon iedereen de trappen op te rennen, maar nog niet halverwege verging het rennen al over in wandelen. En dat zou zich vandaag nog vele malen herhalen, haha.

Het uitzicht bovenaan de trap was meteen al mooi. Alhoewel het nog erg guur en koud was, deed het zonnetje haar best om door te breken, wat haar ook zou lukken vandaag.

De route ging over bospaden die veel omhoog en naar beneden gingen. Ik ben dol op heuveltjes, maar dit waren lange (hele lange!) stukken vals plat omhoog en weer naar beneden. Ai, dat is iets waar ik toch een stuk minder dol op ben. Het haalt de energie uit mijn lijf. Het duurt dan ook even voordat ik een ritme te pakken had en lekker kon lopen.

De omgeving maakte veel goed want overal om ons heen was óf een mega indrukwekkend groot bos, of we zagen de mooiste rotsblokken en grotten. Genieten dus!

De steile wanden van een enorm rotsblok haalde het kind weer in mij naar boven. Daar wil ik op!! Grappig genoeg was de route naar boven erg mooi en erg kort dus voor ik het wist stonden we bovenaan te genieten van het uitzicht!

Het zonnetje was er inmiddels ook goed door en verwarmde ons tijdens het klimmen goed. Maar op de hoge punten van de route stond ook een straf koud windje, wat maakte dat we niet al te lang stil konden blijven staan genieten van het uitzicht. Daar koelden we te snel van af en dus jaagden we door.

Terwijl ik eigenlijk volop aan het genieten was, gingen mijn spieren wat in protest. Het verschil tussen warm en koud was te groot en ik kon niet goed ontspannen tijdens de vlakke stukken lopen. Met als gevolg dat de spanning op mijn spieren bleef staan en ik her en der wat ‘gezeur’ voelde. Tja, deze klimmetjes zijn dan ook net iets anders dan de VAMberg op en neer rennen.

De 19km lopers hadden na 7km al afscheid van ons genomen, dus daar kon ik me niet meer bij voegen. Op zich ging het ook nog wel, want het tempo lag verschrikkelijk laag. Naar boven konden we vaak niet lopen en moesten we wandelen. Maar de lange stukken vals plat hebben me denk ik uiteindelijk genekt. Ik moest daar te vaak wandelen waar de rest (in een bijna gelijke tempo) kon blijven rennen. Dat voelde niet goed en ik wilde de groep niet ophouden.

Rond de 20km gaf ik bij mijn groepsgenoten aan dat ik graag in een trager tempo verder wilde gaan. Zij konden gewoon doorlopen en ik zou zelf verder lopen. De laatste paar kilometers zou ik afsnijden zodat we ongeveer gelijk weer bij de parkeerplaats aan zouden komen. Ik had de route in mijn horloge dus het kwam wel goed. Zo gezegd, zo gedaan.

Ik besloot eerst een stuk te wandelen en alle stukken omhoog te blijven wandelen om vervolgens de stukken omlaag weer over te gaan in rennen. Maar toen er weer een stuk omlaag kwam, zaten mijn heupen vast en was ik te verkrampt om nog te kunnen rennen. Er zat dus niks anders op dan te blijven wandelen.

Ik had uitgerekend dat ik er al wandelend anderhalf uur over zou doen om bij de auto te komen en dat de rest van de groep de resterende ruim 11km ook in anderhalf uur zou rennen. Dat kwam dus goed uit, want met deze temperaturen zou het geen pretje zijn om te moeten wachten.

Zelfs al wandelend merkte ik dat ik aan het afkoelen was. Ik nam dus genoeg te eten en zette de pas er redelijk in. Gelukkig ging het navigeren op mijn horloge prima en kwam ik al snel op het punt dat ik zelf een korte route naar de trappen moest zien te vinden. Met slechts één kleine twijfel lukte dat en was ik voor de rest van de groep aan weer bij de parkeerplaats aangekomen. Om niet te veel af te koelen besloot ik de lange trappen een paar keer op en neer te nemen, maar na slechts één keer kwam de rest van de groep er al aangelopen. Wow, respect hoor! Zij hebben bijna 32km gelopen! Mijn horloge tikte nèt geen 28km aan, maar wel een dikke 900 hoogtemeters. Wat een toffe ervaring! Dat smaakt naar meer, maar dan wel iets beter getraind en iets fitter 😉

Geef een reactie

Het e-mailadres wordt niet gepubliceerd. Vereiste velden zijn gemarkeerd met *