Indian Summer Ultra Trail

Maar ik liep ‘slechts’ 30km

De kids hoefden vandaag niet te voetballen, dus ik kon eindelijk een keer de Indian Summer Trail lopen. Ik heb me ingeschreven voor de 29+ afstand die om 11:10 van start zou gaan. Loopmaatje Henri was om 6:00 al van start gegaan op de 87km. Gisteren hadden we even contact en heb ik hem verteld dat ik hem na mijn finish op zou zoeken om hem aan te moedigen op het laatste deel. Wat ik hem niet heb verteld, is dat ik hem ook vóór mijn start al aan zou moedigen. Samen met Hetty stonden we om 9:40 uur klaar bij het 32km punt. Volgens mijn berekening zou Henri hier rond 9:45u langs moeten komen. De live tracking deed het niet, dus we wisten niet heel zeker of hij al voorbij was of er nog aan zou komen. Maar precies volgens mijn berekening kwam hij om 9:45u uit het bos en konden wij hem aanmoedigen. Hij was compleet verrast, zo leuk! Hij zag er nog fris uit en twee tellen later kwam ook Bertine uit het bos tevoorschijn. Na een korte foto sessie moedigde ik de twee toppers aan en liep Hetty nog een klein stukje met ze mee.

Ik nam nog een uitvaller mee richting de start, waar ik rustig de tijd had om mijn startnummer te halen en me om te kleden. Ik sprak twee vrouwen (los van elkaar) die voor het eerst aan een trail mee deden, beide op de 17km. Ik heb ze voorzien van wat tips (belangrijkste: genieten!!) en toen mocht ik starten!

Mijn doel was om lekker langzaam te lopen en heel veel foto’s te maken onderweg. Omdat ik niet met een loopmaatje liep, kon ik me daar prima aan houden. De eerste twee kilometers zijn wat saai en ik mis mijn loopmaatje Emma wel. De vorige twee trails hebben we zo fijn en gezellig samen gelopen. Maar al gauw kom ik aan de praat met een survivalrunner. Aangezien ik ook wel eens een survivalrun loop hebben we genoeg om over te kletsen. Maar bij ieder mooi uitzicht (en dat waren er nogal veel deze route!), wil ik persé even stoppen voor een foto en dus nemen we afscheid van elkaar.

Inmiddels is de route alles behalve saai en kijk ik mijn ogen uit. Zo dicht bij huis en toch heb ik hier nog nooit gelopen. Wow, wat is het hier mooi zeg!! Heel veel watertjes en vlonders. Ik hou er van!

Mijn rugnummer begint op de open vlaktes wat te schudden en scheuren en dus besluit ik even te stoppen om hem opnieuw te bevestigen. Mensen denken dat ik graag zelf op de foto wil en bieden me aan een foto van mij te nemen, maar dat sla ik vriendelijk af. Ik vind foto’s van de natuur veel mooier. Daar hoef ik niet persé bij op. Wanneer ik mijn rugzak omdoe en verder wil lopen, loop ik twee mannen uit Drenthe tegen het lijf met wie ik gezellig oploop. We kletsen over hardlopen uiteraard. Een van hen heeft de Jungfrau marathon eens gelopen en drukt mij nog eens op het hart dat deze ECHT de moeite waard is. Ik zet hem dus toch maar weer op mijn wish-list 😉

Bij de eerste verzorgingspost gaan we weer uit elkaar. We hebben er inmiddels 11 kilometer op zitten en de splitsing van de 17 en 29 komt al gauw. Wel fijn dat het weer een stukje rustiger wordt op de route. Al blijkt dat slechts van korte duur. Inmiddels zijn de 50km lopers gestart en de eerste snelle mannen rennen mij al gauw voorbij. Ik laat me niet opjagen en geniet met volle teugen van het Balloërveld waar we inmiddels overheen lopen. Wederom PRACHTIG!!

Op de heide zie ik in de verte de schaapsherder al staan met haar schapen. Wat een cadeautje. Een paar meter later blijken dezelfde schapen echter over het pad te lopen waar ik ook langs moet. En voor ik het weet sta ik er middenin. Wow wat een mooie en bijzondere ervaring is dit zeg. Een dikke vette kers op de taart!!

Ik kom een vrouw tegen die ook loopt op tempo ‘genieten’ en we kletsen gezellig en lopen zo een ruime kilometer met elkaar op. Ook zij loopt graag alleen en dus laten we elkaar snel weer los. Ik heb inmiddels weer een leuk watertje gevonden die ik wil vangen op de camera en laat haar dus gaan.

Ik blijf maar genieten. Maar ondertussen begin ik ook trek te krijgen. En dat houdt aan. Gelukkig is het niet zo erg dat ik niet meer kan genieten van al dat moois om me heen, maar ik ben blij dat na 21km weer een verzorgingspost in beeld komt. Ik eet wat chips en banaan en spoel het weg met twee bekers cola. Daar was ik aan toe zeg!

De benen voelen inmiddels wat zwaarder en de spieren worden stijver. Daar waar ik in het begin bewust langzaam liep, loop ik nu langzaam omdat harder lopen er niet meer in zit. Prima. Op deze afstanden mag het best een beetje pijn doen vind ik. Voor mij is 30km nog altijd een behoorlijk grote afstand, ook al verbleekt dat deze dag een beetje tussen de 50, 87 en 120km lopers.

Inmiddels loop ik hele stukken alleen. Ik denk dat ik de laatste loper ben van de 30km. Langzaam zie ik de lopers voor mij dichterbij komen. Die hebben het zwaar en wandelen regelmatig. Ik stop ook nog steeds vaak voor wat foto’s, maar hardlopend ben ik er iets beter aan toe dan de mannen voor mij. Op een gegeven moment haal ik ze in en blijf ik bij ze lopen. Wel zo gezellig. We ‘vangen’ nog een andere eenzame loper die er helemaal doorheen zit en proberen hem mee te trekken richting finish. Hij moet echter verstek laten gaan en gaat veelal wandelend verder. Het is nog maar een klein stukje.

Bij een monument of in ieder geval een ijkpunt van het Pieterpad stoppen we even voor wat foto’s. Ik zet de mannen op de foto en zij mij. Het allerlaatste stukje komen ook zij bijna niet meer vooruit, waardoor ik doorloop en de mannen toeroep dat ik ze binnenhaal bij de finish. Zo gezegd zo gedaan. Na ruim 3,5 uur kom ik over de finish met nèt geen 30km op de teller.

Wát was dit weer een mooie trail zeg! Ik ben tot de conclusie gekomen dat dé mooiste trail gewoonweg niet bestaat. Ik heb inmiddels al zoveel trails gelopen en bij bijna iedere trail denk ik dat dat de mooiste is. Ze zijn allemaal mooi op hun eigen manier. En dit was weer een pareltje!

Wat verrassend was, was dat Henri en Bertine bij de finish stonden! Ik was even in de war. Waren ze nu al binnen? En toen drong het tot me door dat ze moeten zijn uitgestapt. Beide kampen ze met een knie blessure en dus heeft Henri het na 52km opgegeven en Bertine na 62km. Zeer jammer voor ze, maar wow wat heb ik een respect voor deze twee en wat ben ik trots op de afstand die ze hebben gelopen!! Gelukkig zijn ze dat zelf ook. Dank voor jullie moed en inspiratie Henri en Bertine! Bij mij is een zaadje geplant 😉

Geef een reactie

Het e-mailadres wordt niet gepubliceerd. Vereiste velden zijn gemarkeerd met *