Op verjaardagsvisite

Vanmiddag moesten we bij mijn schoonouders op verjaardagsvisite. Toen ik voor mijn eerste marathon trainde heb ik ook al eens van huis naar Gieten gelopen. Toen geheel verhard over de kortste route. Voor vandaag had ik een iets langere en veel mooiere route in gedachten.

Doordat ik de mooiste herfstkleuren mee wilde pikken onderweg, kwam ik op een route uit van 31 kilometer. Ik besloot daarom in een langzaam tempo te gaan lopen en vooral te genieten onderweg. Het eerste gedeelte ging via de Westerborkerstroom, achter Elp langs, over verharde wegen richting het bos.

Ook al zijn de paddenstoelen zo goed als verdwenen, de kleurenpracht is nog in haar volle glorie aanwezig. Heerlijk om te lopen tussen de goudgele bladeren van de bomen die met trots hun takken spreiden.

De route die ik heb uitgestippeld gaat afwisselend over fietspaden en onverharde paden. Dat brengt mij op stukken in het bos waar ik nog niet eerder ben geweest. Ik geniet volop van de rust en de natuur en het kleine avontuur waar de navigatie van mijn horloge mij naartoe brengt.

Al gauw loop ik vooral onverhard over zachte mospaden. Heerlijk loopt dit. Ik ben me heel bewust van mijn aanwezigheid in de natuur en geniet volop. Ik wordt echt blij van lopen in de natuur. En het weer zit ook nog eens mee vandaag.

Zoals ik al schreef kwam ik zo op paden waar ik nog nooit eerder had gelopen. Veel van deze paden waren prachtig, anderen waren wat saai en lang en modderig. Voor de meest mooie route van Westerbork naar Gieten kan er dus nog wel wat geschaafd worden her en der. Maar voor vandaag vond ik dit prima. Ik had er echt lol in dat mijn horloge mij verschillende kanten opstuurde. Soms liep ik verkeerd en moest ik even opnieuw navigeren. Maar over het algemeen ging het hartstikke goed.

Expres had ik de mountainbike bulten in de route gestopt, omdat ik nou eenmaal erg van hoogtemeters houd. Toen ik daar was aangekomen werd ik dan ook extra blij. In de zomer loop ik hier wel eens vaker, maar in de herfst is het nog vele malen mooier!

Op de foto’s hierboven ziet het er wat grauw uit, maar dat ligt echt aan de camera op mijn mobiel. Want het was echt oogverblindend mooi. En superleuk om de heuvels op en af te rennen!

En toen keek ik achterom en zag ik dat de zon al aardig aan het zakken was en het al schemerig begon te worden. Oops, en ik had nog ruim 7 kilometer voor de boeg. Nog even genieten van het mooie beeld en dan gauw maar doorrennen. Ik lag al behoorlijk achter op schema en wilde de familie niet ongerust maken.

De mooiste route vanaf hier naar Gieten was eigenlijk via het bos, maar ik had het brummelpad in de route opgenomen, omdat ik daar vroeger vaak langs gefietst heb. Dus via de historische brug ging ik over het brummelpad richting Gieten.

Gelukkig nog voordat het donker werd, zag ik daar rond half 5 het bordje van Gieten. Hèhè. Met ruim 31 kilometer in de benen was ik blij dat ik er was. Koude benen en billen inmiddels, die ik gauw opwarmde onder een verfrissende douche. Daarna kon ik aanvallen op de borrelhapjes, want die had ik wel verdient vond ik zelf 😉

Geef een reactie

Het e-mailadres wordt niet gepubliceerd. Vereiste velden zijn gemarkeerd met *