Steamtrail

Eén stoomtrein, 400 trailrunners, 5 meiden, tig m² heide, 26 kilometers, 31 graden, ontelbaar veel foto’s maar vooral heel veel gezelligheid. Dat waren zo ongeveer de ingrediënten van deze supermooie Steamtrail!

De stoomtrein

Samen met trailmaatje Hetty had ik me voor de langste afstand ingeschreven: 42km. Emma, Mirjam en Marjolein (loopmaatjes die net als ik deel uit maken van Girlsrun11steden) zouden de 25km lopen. Omdat ik wat blessures heb gehad, een WK voor de deur heb staan én omdat het erg warm zou worden, hebben Hetty en ik besloten om ook de 25km te lopen. Wel net zo leuk en gezellig.

Hetty, ik, Emma, Marjolein en Mirjam met de conducteurs vlak voor vertrek

De voorpret zat er goed in en we konden niet wachten tot we de trein in mochten. Toen de trein even later van start ging waren we als kinderen zo dol en blij. Helemaal hyper dat het avontuur eindelijk los ging, hingen we als malloten uit de ramen en moesten er al vele foto’s gemaakt worden. De sfeer zat er al goed in.

Na een half uur rijden maakten we een tussenstop in Eerbeek. De 10 en 15km lopers mochten er hier uit. Wij bleven braaf zitten. Nog een half uur later bereikten we onze bestemming: Beekbergen. Het treinritje was leuk en uniek, maar we hadden vooral zin om te lopen!! Nu konden we op weg. Maar niet zonder eerst een sanitaire stop tussen de maïs (sorry boer).

We zijn onderweg!

Het eerste stuk ging door het bos waar nog aardig wat schaduw was. Maar de temperatuur liep ook hier al aardig op. We zetten ons schrap voor enkele zeer hete kilometers over de heide straks.

Je kan mij niet blijer maken dan met heuveltjes dus ik keek erg uit naar de hoogtemeters in onze route (zo’n 300 ongeveer). Die stelden mij niet teleur! Het tempo lag wat laag vandaag. We gingen sowieso voor het genieten en niet voor een tijd. Bovendien wilden we graag bij elkaar in de buurt blijven, zodat we elkaar goed in de gaten konden houden. En zo konden we extra lang genieten van al dat moois onderweg!

Pffff dit was een erg warm stuk over de heide zo midden op de dag

Gelukkig heeft de organisatie besloten om extra waterposten in te richten, zodat niemand zonder water kwam te staan. Wij hebben hier dankbaar gebruik van gemaakt.

Mir en Mar en de sinaasappelzoen

Ondertussen leek het erop dat Mirjam gewoon haar verste afstand ooit zou gaan lopen. Niet een keer heb ik haar horen klagen dat ze moe was of last had van de warmte. Zo ontzettend knap!

Het laatste stuk is toch wel zwaar. De zon brandt op onze huid en de lucht die we inademen is erg warm. De benen beginnen vol te lopen en omdat we vaak even moesten stoppen of wandelen onderweg, beginnen we erg uit ons ritme te raken. Het laatste stuk lopen (en wandelen) we dan ook op karakter. Ik zie er zelfs tegenop nog wat heuveltjes te pakken, maar Emma en Hetty vinden dat ik ze toch op moet rennen in plaats van lopen, en dat doe ik dan ook. En natuurlijk lukt dat dan ook prima.

Na 26 kilometer te hebben genoten van de prachtige, overweldigende natuur, zijn we toch wel blij om de finish te zien. We hebben het gehaald! Natuurlijk hebben we het gehaald. We waren samen. Het was gezellig, we hebben elkaar er doorheen gesleept en we hebben weer een mooie herinnering gemaakt. En dat patatje hadden we zeker wel verdiend! Dankjewel meiden. Ik ben benieuwd wat ons volgende avontuur gaat worden 🙂

Rest mij alleen nog te knutselen aan de medaille, want die bleken we helaas toch niet te krijgen. Hij is in de maak Hetty! 😉

Geef een reactie

Het e-mailadres wordt niet gepubliceerd. Vereiste velden zijn gemarkeerd met *