Eilandhoppen

Samen met zoonlief Finn (13) ging ik deze zomer op eilandhopavontuur. In zes dagen, drie eilanden bij langs met veel activiteiten onderweg. Het werd een fantastische ervaring, een waar avontuur en een mooie herinnering!

Dag 1 pakten we de veerboot naar Ameland, waar we in de stromende regen aankwamen. het regende zo hard dat we er wel om moesten lachen. We waren er al op voorbereid dat het weer wel eens tegen kon vallen deze dagen, dus we lieten ons niet meteen afschrikken. Ik had fietsen gehuurd en onze bagage werd naar onze B&B gebracht. Gauw de regenpakken aan en op de fiets naar Nes voor een warme lunch. Daar hadden we wel trek in.

We bleven zitten tot de regen was weggetrokken. Rond 15:00 konden we op weg naar Hollum: 15km fietsen, met al snel de vuurtoren in zicht. Het is deze dag niet meer gaan regenen en we hadden de wind mee dus het werd een heerlijk tochtje.

Nadat we ons gesetteld hadden in de fijne B&B, gingen we eropuit voor een korte wandeling door de Hollumse duinen. ’s Avonds maakten we nog een lange wandeling en hadden we de grootste lol in en langs het water en op de duinen. Een heerlijk begin van ons avontuurlijke vakantie!!

Dag twee was er windkracht 10. Ik begon de dag met een rondje hollen, maar het strand was onbegaanbaar. De wind sloeg het zand keihard in mijn gezicht. Het strand was verlaten en ik koos voor de veilige route langs de andere kant van de duin. De hard wind maakte ook dat we ’s avonds niet konden vertrekken met de zeilboot. Helaas. De wind was gedraaid en we besloten terug te fietsen naar Nes. Dat ging met deze harde wind zo snel, dat we door fietsten naar het Oerd. Finn zijn mobiel vloog er nog uit zijn handen, zo hard stond de wind daar. Het stuk terug fietsen naar de haven ging tegen de wind in en dat was bijna niet te doen. We werden meermaals de duinen in geduwd door de wind. Uitwaaien to the max zeg maar.

We hebben de nacht doorgebracht in de haven, aan boord van Klipper Willem Jacob. Dag 3 zouden we om 05:00 uur vertrekken als de wind voldoende was gaan liggen. Dat was helaas niet het geval. We moesten wachten tot het volgende getij en om 15:00 uur konden we dan eindelijk vertrekken met windkracht 7.

Het eerste stuk vaarden we op de motor. Op den duur gingen de zeilen omhoog en was het hard werken. Finn kreeg een opdracht om de rechter zwaard in de gaten te houden. Ik moest helpen hijsen bij het overstag gaan. Heel vaak overstag gaan. Het woei zo hard dat het schip meer dan 45 graden schuin stond. Van links naar rechts en nog een keer en nog een keer. Het leek niet op te houden. Ik vond het fantastisch. het was hard werken maar superleuk. Finn kon de deining minder goed verdragen en werd zeeziek. Toen we na 7 uur varen eindelijk op Terschelling aankwamen was hij dan ook heel erg blij!

We kwamen na 22:00 uur aan op Terschelling, in plaats van de geplande 11:00 uur. Dag 1 op Terschelling hebben we dus gemist. Het hotel pal onder de Brandaris maakte dat meer dan goed. Dag vier was Finn nog moe van het zeilen en fietsen, maar ik had geregeld dat we gingen Blokarten en dus huurden we nogmaals een fiets en gingen op weg naar paal 8. Er stond nog steeds een pittige wind en het Blokarten ging dan ook heel erg hard. Het was supergaaf om te doen! Het uur was wat mij betreft veel te snel voorbij.

De rest van de dag hebben we het rustig aan gedaan met Pokémons zoeken (Finn dan) en ’s avonds weer een strandwandeling. Omdat we laat terug waren van de Pizzeria konden we niet al te ver het strand op. We bleven wat hangen op het groene strand, wat prima was en wederom erg gezellig. Zo fijn om met z’n tweeën op vakantie te zijn. Echt quality time!

De volgende morgen hadden we de vroege boot naar Vlieland. Van slecht weer was nog steeds geen sprake (tenzij je harde wind als slecht weer bestempeld). Op Vlieland was ik nog nooit geweest dus ik was erg benieuwd.

Het eiland is erg klein en je kunt makkelijk van de ene naar de andere kant lopen. Gelukkig maar want Finn was helemaal klaar met fietsen en wilde eigenlijk niet zoveel doen. We boekten een excursie voor de avond en hebben de middag wat liggen chillen in onze hotelkamer en wat door het winkelstraatje geslenterd. Ik kwam eindelijk toe aan het uitlezen van mijn boek. Ook fijn!

‘S avonds namen we de Vliehorsexpress die ons naar de Sahara van het Noorden bracht: de Vliehors. Een enorme zandvlakte waar je anders niet kunt komen. We hebben zeehonden gespot, naar mijn broertje en zijn gezin gezwaaid die op Texel verblijven, en we hebben het drenkelingenhuisje bezocht. Aldaar was het heel gezellig rond het kampvuur met mooie verhalen en prachtige liedjes. We kregen warme chocolademelk die echt superlekker was. Het was een mooie afsluiter van een heerlijke vakantie.

We werden zelfs nog getrakteerd op een prachtige zonsondergang!

De volgende morgen rende ik nog door de duinen en bossen van Vlieland om afscheid te nemen van dit mooie avontuur. Het waren zes fantastische, avontuurlijke maar ook vermoeiende dagen. Zes dagen 1 op 1 met mijn jongste zoon. Onbetaalbaar! Wat hebben we mooie herinneringen gemaakt en wat was het fijn dat manlief en onze oudste zoon ons in Harlingen op stonden te wachten om ons weer veilig mee te nemen naar huis. We kijken terug op een zeer mooi avontuur en zijn tevens blij om weer bij elkaar te zijn.

NK Functional Fitness

Wat een fantastische ervaring! Het eerste NK Functional Fitness en ik was er bij!! Sterker nog, ik werd 2e!

Terwijl ik een beetje klaar was met het ‘moeten’ wat een wedstrijd met zich meebrengt, wilde ik voor de fun wel meedoen met de qualifier voor het NK omdat sportbuddy Mischa Borsboom in de organisatie zit. Ik had me min of meer al aangemeld om als vrijwilliger te helpen die dag, totdat bleek dat ik me gekwalificeerd had voor de finale dag. Ik vond dat ik daar eigenlijk niks te zoeken had, maar vooruit, wie A zegt moet ook B zeggen. 

Dit weekend was het dan zover. Me afvragend waarom ik dit mezelf aandeed en wat ik daar toch te zoeken heb tussen die jonkies. Zij zijn allemaal zo jong en fit en strak en ik, ach ik doe eigenlijk maar wat. Na 3 jaar oefenen kan ik nog steeds geen muscle-up, dus van talent kan ik niet spreken. Maar weinig talent schijn je te kunnen compenseren met hard werk en doorzetten. Kijk, dat kan ik dan weer wel. 

De eerste WOD was een cardio WOD: 75 calorieën op de ski-erg, gevolgd door 75 cal op de assault bike gevolgd door 75 cal op de roeier. Ik heb een hekel aan cardio, maar de ski-erg had ik nog nooit gedaan dus daar had ik wel zin in. Ik kon de andere dames niet in de gaten houden, maar toen ik klaar was op de ski-erg hoorde ik dat ik op kop lag. Echt? Hoe dan? De assault bike is echt een verschrikkelijk ding en daar verloor ik mijn voorsprong dan ook. Op de roeier kwam ik weer dichterbij, maar ik kwam 1 calorie tekort. Ik finishte als 2e. Een mooie start van het NK!

De tweede WOD was meer mijn ding: kracht. We begonnen met een Squatcomplex: 2 frontsquats, gevolgd door 2 overhead squats en 2 backsquats. Ik kwam tot 58kg en dat was oké. Het hoogste gewicht van de dames. Vervolgens moesten we toewerken naar een 5RM hangpowerclean. Ik liet me afleiden door Ron die me opjaagde door te zeggen dat de concurrentie 60kg op de bar gooide. Ik liet mijn plan los en ging in plaats van 58kg naar de 60. Fout! De bar glipte bij de 4e keer uit mijn handen. Terug naar de 58kg maar ook dat lukte niet. Mijn onderarmen zaten vol. Jammer. Met 55kg had ik een gedeeld 2e gewicht. De laatste oefening in deze krachttest was de 1RM splitsnatch. Ik had nog nooit meer dan 48kg gesnatcht, dus toen mijn 50kg poging lukte was ik helemaal blij! Daarna lukte de 51kg ook nog. Super! Ik had hiermee het 3e gewicht en op 1kg nét 3e op deze WOD totaal, maar voor mezelf had ik gewonnen met 2 maal een PR. Top!

48kg splitsnatch

De laatste WOD van dag 1 begon met een bar muscle-up. Iets dat ik nog niet kan dus. Ik heb het de heel 11 minuten lang geprobeerd. Helaas, geen punten hier, wel blaren. Auch!

Na een zware dag ploeteren, mijn handen volledig open gescheurd, zeer weinig slaap en mijn ouder wordende lijf alles behalve hersteld, begon dag 2 met wederom een oefening die ik niet beheers: een legless L-sit ropeclimb, Wie verzint zoiets? Ik heb ook hier verschillende pogingen ondernomen en kwam tot 3 maal toe bijna tot aan de top, maar ook nu is het mij niet een keer gelukt. Gelukkig hadden de andere dames hier ook moeite mee en zakte ik niet in het klassement.

De vierde workout van dit NK bestond uit een combinatie van kracht, skills en cardio: pull-ups, gevolgd door een sandback van 45kg over de schouder, boxjumps en deadlifts. De boxjumps blijven een mentaal dingetje bij mij, maar de rest ging best goed. Ik werd 2e.

En toen was er nog maar één test te gaan. Een combinatie van kracht en cardio. Blik op oneindig en gaan. Al snel lag ik achterop en heb ik mijn focus verlegd van willen winnen naar willen finishen. Door blijven ademen. Trappen op die fiets, dat gewicht oppakken. En nog een keer. En nog een keer. En toen zat het erop, had ik als eerste de finish (en de vloer) bereikt.

Met deze laatste overwinning was ik van plek 3 naar plek 2 gestegen. Ik, met mijn 41 jaar tussen twee begin twintigers op het podium. Hoe dan?

En alsof dat nog niet bizar genoeg is, heb ik me hiermee ook nog eens geplaatste voor het WK in Zweden! Niet in de 40+ categorie maar met de Elite. Hahaha 😂. 
Ik heb daar echt niks te zoeken al zal het vast een fantastische ervaring zijn. Deze 2-daagse NK was al niet echt goed voor mijn ouder wordende lijf laat staan een 3-daagse WK. Helemaal afgepeigerd en beurs is het nu eerst maar even bijkomen en herstellen en dan maar rustig nadenken of ik deze kans aangrijp of dat ik toch maar verstandig ga zijn….

RFR Gasselterveld

Soms gaat alles mis…

Vandaag stond de 26km trail door het Gasselterveld op het programma. Nadat ik mijn spullen had gepakt bleek de auto stuk te zijn en Alex had ook een auto nodig. Dus dat was snel schakelen: rugzak op mijn rug en op de MTB naar Gasselte. Dat betekende wel dat ik meteen weg moest en hard door moest peddelen.

Vlak voor de start kwam ik aan bij het Nije Hemelriek, net op tijd om mijn startnummer op te halen en een zenuwplasje te doen. Broek omhoog en starten maar.

Ik loop, fiets en triathlon hier wel vaker maar dat maakt het genieten van de prachtige omgeving er niet minder om. Echt lekker loop ik niet. Ik voel me wat stijf maar besluit gewoon verder te lopen omdat mijn tempo toch zo laag is. Onderweg haal ik nog wat tragere lopers in en maak ik een praatje her en der. Altijd gezellige loopjes dit soort trails. Bij een volgende plas maak ik nog wat foto’s.

Mijn stijfheid slaat om in pijn en ik moet stukken wandelen. De langzamere dames die ik hiervoor had ingehaald halen mij weer in. Na het wandelen probeer ik weer wat te lopen, maar de pijn gaat niet weg. Sterker nog, het wordt alleen maar erger. Bij de eerste VP vraag ik om een kaartje van de route. Die hebben ze niet, alleen een oude van vorig jaar. Ook is de EHBO nergens te bekennen. Ik besluit om terplekke wat te rekken en strekken in de hoop dat het daarna beter zal gaan. Gauw pak ik nog wat fruit en winegums mee en dan ga ik weer op weg.

Het duurt niet lang of de pijn is niet meer te houden. Ik moet echt wandelen en zelfs dat doet pijn. Verschillende lopers vragen of het gaat. Eerlijk zeg ik dat het niet gaat maar dat ik verder ga wandelen. Mijn tranen slik ik weg. Wandelend probeer ik te navigeren op zoek naar de kortst mogelijke route terug naar de finish. Dat blijkt nog ongeveer 5km lopen te zijn. Terneergeslagen kom ik daar aan en wederom moet ik een enorme teleurstelling wegslikken. Ik besluit er maar het beste van te maken en trakteer mezelf op een mok warme chocolademelk en een brownie.

Ik voel aan dat dit een vervelende blessure gaat zijn en ben bang dat ik hier voorlopig nog niet van af ben. Balend op de fiets naar huis kan ik alleen maar hopen dat mijn voorgevoel niet klopt…

Midden Drenthe Loop

Halve Marathon

Ergens dacht ik gelezen te hebben dat de halve marathon bijna geheel onverhard zou zijn en dus leek me dit een mooi trainingsloopje. Met mijn trailschoenen aan begaf ik me naar de start waar ik meer clubgenoten trof. Hetty liep de 5km, Bas, Henri en ik gingen voor de halve marathon.

Hetty, Egge, Ikke, Bas, Henri

Toen we na vijf kilometer nog steeds verhard liepen, wist ik dat ik me niet goed had voorbereid en de verkeerde keus had gemaakt. Mijn trailschoenen zijn niet geschikt om 21 kilometer mee verhard te lopen. Gelukkig kwamen we onderweg nog wel enkele zandpaden tegen, alhoewel die weer zo lang waren dat ook daar de lol gauw van af was. Mentaal had ik het dus even zwaar. Ik ken het gebied waar we liepen aardig en vond het erg jammer dat de route niet over de mooie paadjes ging. Toch kwamen we mooie stukken tegen onderweg waar ik uiteraard nog wat foto’s van heb gemaakt.

Support onderweg
Het eerste lange zandpad
Nog meer zand

Ik worstelde me door de lange zandpaden en over de fietspaden heen en bedacht me dat ik maar beter door kon lopen in plaats van op te geven (al schoot het wel een paar keer door mijn hoofd om te stoppen). Voor een snelle tijd ging ik sowieso niet, dus dat scheelde. Eindelijk kwam de finish in zicht. Ik was er inmiddels ook wel klaar mee. Bij de finish stonden mijn oude buurkinderen me op te wachten. Zij vonden het in ieder geval een knappe prestatie. Heb ik deze loop toch nog met een mooi onthaal en brede glimlach afgesloten zo!

En de volgende keer zorg ik voor een betere voorbereiding!

Masters Throwdown

Als laatste geplaatst, met de hakken over de sloot, stond ik dit weekend in de finale van de Masters Throwdown, een 2-daagse evenement.

De naam ‘Masters’ doet anders vermoeden dan de werkelijkheid want wij ‘oudjes’ werden niet ontzien, op geen enkele manier. De gewichten waren zwaarder dan ik ook bij een andere wedstrijd heb moeten tillen. De lat lag dus hoog. Toch had ik niks te verliezen. Dat is nog eens een relaxte instelling om zo’n wedstrijd mee te beginnen. Uiteraard was ik voor de eerste workout toch erg zenuwachtig en bleef dat bij iedere workout weer.

Zware dumbells!
Toes to bar

Dag één ging zo veel beter dan verwacht met zelfs een WOD-win! Ineens stond ik op de kaart en stond ik zelfs in de top 3 na de eerste twee workouts. De laatste workout van dag 1 ging iets minder soepel. De vermoeidheid begon al op te spelen.

WOD gewonnen, helemaal kapot!

Na een slechte nacht begon ik dag twee zeer traag. Ik kwam gewoon niet vooruit en raakte mijn top 3 positie dan ook al snel kwijt. Bij de tweede workout heb ik me weer wat herpakt. De laatste begon met muscle-ups die ik niet kan. Crossfit vriendinnen Linda en Claudine konden ze ook niet dus dat was wat morele steun. Ware het niet dat Claudine haar allereerste MU deed vandaag. Wow wat een prestatie!! Dat moest even gevierd worden natuurlijk. Deed ze er daarna gewoon nog 7!! Wat een topper!

Vieren dat Claudine haar eerste muscle-up ever deed!
Helaas nog geen muscle-up voor mij…

Mij is het niet gelukt eentje te voltooien. Maar aan de support lag het zeker niet. Mischa, Monique en Mirjam hebben mij mega goed aangemoedigd. Echt superfijn dat ze er bij waren!!

Deze WOD win ik en blijkbaar is het erg spannend aan Monique te zien 😉
Mirjam schreeuwt de longen uit haar lijf

Ik kijk terug op een zeer mooi en goed georganiseerde evenement met superleuke mensen. Tot volgende jaar! Nu eerst een paar dagen bijkomen 😉

RFR Drents Friese Wold

Samen met Hetty stond ik aan de start van de mooiste route van alle RFR trails. We hebben de 25km dan wel niet helemaal volbracht (een tussendoor steek maakte dat we op 19km uitkwamen), maar het was 100% genieten. Oké, ook een beetje afzien door het mulle zand en met harde win en regen onderweg. Maar toch overheerst voornamelijk het plezier in lopen, de gezelligheid en de ongelooflijk mooie natuur. Volgend jaar gaan we voor de 42!!

Winter Wisenttrail

De Wisenttrail in Apeldoorn, de laatste dag van het jaar. Wat is er nou leuke dan om het jaar af te sluiten met een mooie trail in goed gezelschap. Precies! Dat deden we dus.

Er zaten leuk wat hoogtemeters in deze trail en dat maakte hem meteen ook erg zwaar. Emma moest al vrij snel wandelen en heeft het de hele route wat zwaar gehad. Geen probleem, we deden het rustig aan en konden zo extra lang genieten. Van overstappen naar een kortere afstand wilden we niks weten. We hebben er bijna 3 uur over gedaan maar zeer voldaan bereikten we de finish. Wanneer gaan we weer Em?

Out Of My Comfortzone

Strength Doesn’t Come From What You Can Do. It Becomes From Overcoming The Things You Once Thought You Couldn’t.

Ongeveer een jaar geleden werd ik benaderd door een hobbyfotograaf voor een sportieve shoot. Ik voelde me vereerd maar ook onzeker. Fotogeniek is een titel die mij niet bepaald past. Bovendien voel ik me zeer ongemakkelijk voor een camera. Dus ik liet het wat op z’n beloop. Niet lang daarna werd ik nogmaals gevraagd. Dit keer door Olaf. Even onzeker hield ik ook dit wat af. Maar Olaf gaf niet op en ik hield de deur op een kiertje.
Het heeft lang geduurd voordat ik voldoende vertrouwen had opgebouwd om uit mijn comfortzone te stappen en dit avontuur aan te gaan. Maar uiteindekijk ben ik overstag gegaan. Met als resultaat een hele leuke en gezellige middag met super gave foto’s. Thanx Olaf voor het vertrouwen, je geduld en aanpak 😊

Berenloop Terschelling

De Berenloop schijnt een van de mooiste halve marathons te zijn en dus toen Petra vroeg wie er mee ging hoefde ik niet lang na te denken.

Samen op de boot


Met Mirjam had ik afgesproken om de boot te nemen vanaf Harlingen. Eenmaal daar bleek zij haar kleren vergeten te zijn. Haha de muts! Gelukkig ben ik altijd erg onzeker over wat ik aan moet (korte of lange broek, korte of lange mouw) en had ik dus extra kleren mee die zij aan kon. Wel zwart. Op het eiland nog gauw een sport-bh bij de HEMA gescoord en klaar waren we om te gaan.

BH gescoord 🙂

Terwijl Mirjam en Petra voor een rustig tempo gingen, wilde ik vooral lekker lopen. En dat ging prima op 11km/u. Dat hield ik tot aan het strand vol en toen ik van het strand af kwam (zwaar!!!) had ik nog steeds een mooi tempo. Toen heb ik mijn doel vastgesteld om binnen de 2 uur te finishen. Met bijna dezelfde tijd als mijn PR kwam ik in 1u58 over de finish. Wow, heerlijk!

Op de boot terug kon ik niet alleen nagenieten van een prachtige trail en prima eindtijd, maar kreeg ik ook nog een mooie zonsondergang cadeau!

Boszichtrun

Loopmaatjes Egge en Anita zouden de 10mijl lopen tijdens de Boszichtrun en vooruit, ik zou wel aanhaken. Het idee was dat we hem rustig zouden lopen en dat was ook de voorwaarde voor mij om samen te lopen. Echter gingen we steeds harder en kreeg ik moeite om Egge en Anita bij te houden. Hoe grappig dat op de finish foto ik de enige ben die lacht en dat je bij de andere twee aan hun gezicht kunt aflezen hoe zwaar het was. Haha.