Een keiharde confrontatie: hardlopen vs het leven

Vol goede moed begin ik aan mijn hardloopronde. Tegen de harde wind in ploeterend. Beetje mopperen, maar doorgaan. De zon tegemoet lopend. Hard ga ik niet, maar ik kom vooruit. Richting een prachtig natuurgebied. Ik heb een doel voor ogen.

Vol goede moed begint ze aan haar leven. Met vallen en opstaan. De pubertijd doorploeterend, haar toekomst tegemoet. Het gaat haar niet hard genoeg. Volwassen worden is wat ze wil.

In de natuur voel ik me thuis. Wat is het hier prachtig! Volop geniet ik van het lopen over de bospaden en tussen de heide door. Het zonnetje maakt het geheel nog mooier.

En volwassen wordt ze. Huisje, boompje, beestje. Een droom die uitkomt. Oh wat geniet ze van haar gezinnetje. Een nieuw huis maakt alles nog mooier.

Dan neemt het pad een andere wending. Ik loop de zon niet meer tegemoet en heb nu de wind in de rug. Weg zonnig uitzicht. Bizar hoe een fractie van een seconde, een kwartslag of halve draai je gezichtsveld zo kan veranderen.

Dan neemt het leven een andere wending. Van de een op ander moment spat haar droom uiteen.

Ik blijf het pad volgen en wordt vooruit geduwd door de wind waardoor ik sneller ga dan de bedoeling is. Sneller dan ik wil. Maar het is nog steeds mooi en ik voel de zon in mijn rug. Het landschap trekt alleen wat sneller aan mij voorbij in dit tempo.

Maar ze is een vechter, een sterke vrouw, en geeft niet op. Ze gaat er voor en blijft positief en hoop houden. Ondertussen flitst haar leven aan haar voorbij.

Voor ik het weet ben ik de natuur weer uit en liggen er weer kilometers saaie afvalt voor me. Jammer. Maar met de zon nog in mijn rug en de benen die nog goed voelen houd ik de moed erin. Doorlopen dus maar. Ik kan het pad in een redelijk rechte lijn terug naar huis volgen, maar ik zie een zijspoor en besluit die te nemen. Even de andere kant oplopen betekent de wind van opzij in plaats van in mijn rug, maar betekent ook dat ik de zon weer kan zien en voelen op mijn gezicht. Hoe fijn is dat! De wind doet haar best om mij omver te blazen en ik moet alle zeilen bijzetten om rechtop te blijven staan en in een rechte lijn vooruit te blijven lopen. Ik laat me niet klein krijgen. Ik blijf rechtop en haal het einde van dit pad. Al gauw moet ik weer een andere weg inslaan, de zon achter me latend. Maar niet voordat ik heel even stil sta en om kijk naar de zon en de mooie natuur achter me. Wat was het mooi daar!

Ze houdt de moed erin en probeert een zijstraatje hier en zijstraatje daar. Ze grijpt alles aan. Het lijkt te werken. Het is zwaar en hard werken, maar ze blijft sterk en blijft overeind staan. Ze kijkt even achterom en denkt terug aan die mooie tijd waarin ze nog onbezorgd in het leven stond.

Dan vervolg ik het lange saaie asfalt pad richting huis. Het stoppen heeft me stijf gemaakt. Ik raak wat vermoeid en de benen beginnen wat pijn te doen. Geen reden om te stoppen. Ik loop gewoon door. Het is weer hard werken en nog steeds duwt de wind mij harder voort dan ik eigenlijk wil en kan bijbenen. Ik heb niet meer de volledige controle over mijn eigen tempo. Ik besluit de controle terug te pakken en ga nog harder lopen. Even geen aandacht voor het asfalt, maar de focus op mezelf en mijn eigen regie. Ik ga hard en harder en het is fijn om de controle te voelen. Nog een stukje versnellen en nu doortrekken. Maar dan… BAM! De klap! Leuk geprobeerd om weg te lopen van mijn gedachten en gevoelens maar helaas. Ik breek even. Ik krimp in elkaar en ben boos en verdrietig. Dan probeer ik de draad weer op te pakken. Maar het tempo is eruit. De puf is eruit. Ik een enigszins normaal tempo probeer ik verder te lopen. Links van me razen de auto’s aan me voorbij in tegengestelde richting. De zon tegemoet. Ik wens ze in gedachten een goede reis. De laatste meters ga ik over van hardlopen naar wandelen. Ik heb geen zin meer. Het is genoeg zo. Het einde is in zicht. Het was mooi en moeilijk met haar in gedachten. Het was veel te kort, maar voor nu zit er niet meer in. Hier stopt mijn route.

De weg is lang en zwaar, maar geen reden om te stoppen. Ze gaat door. Het is weer hard werken maar dat doet ze graag voor haar gezin. Ze houdt moed en is zo sterk. Maar dan… BAM! De genadeklap! De puf is eruit. Het komt niet meer goed. Links en rechts van zich ziet ze mensen hun leven vervolgen, plannen maken, een toekomst hebben. Ze wenst ze veel geluk en gezondheid toe. Zelf kan ze niet meer. Ze heeft het tempo niet zelf kunnen bepalen, had nog veel verder gewild, maar er zit niet meer in.

Lieve vriendin, ik had nog zo graag met je willen lopen, survivallen, CrossFitten, borrelen en dansen. Maar het wrange is dat dit voor mij een hersenspinsel was tijdens mijn duurloopje, en voor jou de bittere werkelijkheid. Heel veel sterkte en liefde voor jou en je gezin lieverd. Voor altijd in mijn hart <3

Hoogtestage

Vandaag liep ik met tien NOT trailers een prachtige trail in het Teutoburgergwald, zo’n anderhalf uur rijden vanaf huis. Ik was er nog nooit eerder geweest en ben dol op heuveltjes, dus ik had er veel zin in!

Er waren twee routes uitgestippeld: één van 19km en één van 30km. Ik zou met de groep van 30km meelopen. Eerlijk gezegd vond ik dat wel een beetje spannend omdat ik niet goed wist hoe mijn lijf op de hoogtemeters zou reageren, maar voor 3 uur reizen wil ik ook minstens 3 uur lopen en dus ging ik er voor!

Vanaf de parkeerplek ging de route meteen omhoog via 255 traptreden. De trap zag er niet erg steil uit en dus begon iedereen de trappen op te rennen, maar nog niet halverwege verging het rennen al over in wandelen. En dat zou zich vandaag nog vele malen herhalen, haha.

Het uitzicht bovenaan de trap was meteen al mooi. Alhoewel het nog erg guur en koud was, deed het zonnetje haar best om door te breken, wat haar ook zou lukken vandaag.

De route ging over bospaden die veel omhoog en naar beneden gingen. Ik ben dol op heuveltjes, maar dit waren lange (hele lange!) stukken vals plat omhoog en weer naar beneden. Ai, dat is iets waar ik toch een stuk minder dol op ben. Het haalt de energie uit mijn lijf. Het duurt dan ook even voordat ik een ritme te pakken had en lekker kon lopen.

De omgeving maakte veel goed want overal om ons heen was óf een mega indrukwekkend groot bos, of we zagen de mooiste rotsblokken en grotten. Genieten dus!

De steile wanden van een enorm rotsblok haalde het kind weer in mij naar boven. Daar wil ik op!! Grappig genoeg was de route naar boven erg mooi en erg kort dus voor ik het wist stonden we bovenaan te genieten van het uitzicht!

Het zonnetje was er inmiddels ook goed door en verwarmde ons tijdens het klimmen goed. Maar op de hoge punten van de route stond ook een straf koud windje, wat maakte dat we niet al te lang stil konden blijven staan genieten van het uitzicht. Daar koelden we te snel van af en dus jaagden we door.

Terwijl ik eigenlijk volop aan het genieten was, gingen mijn spieren wat in protest. Het verschil tussen warm en koud was te groot en ik kon niet goed ontspannen tijdens de vlakke stukken lopen. Met als gevolg dat de spanning op mijn spieren bleef staan en ik her en der wat ‘gezeur’ voelde. Tja, deze klimmetjes zijn dan ook net iets anders dan de VAMberg op en neer rennen.

De 19km lopers hadden na 7km al afscheid van ons genomen, dus daar kon ik me niet meer bij voegen. Op zich ging het ook nog wel, want het tempo lag verschrikkelijk laag. Naar boven konden we vaak niet lopen en moesten we wandelen. Maar de lange stukken vals plat hebben me denk ik uiteindelijk genekt. Ik moest daar te vaak wandelen waar de rest (in een bijna gelijke tempo) kon blijven rennen. Dat voelde niet goed en ik wilde de groep niet ophouden.

Rond de 20km gaf ik bij mijn groepsgenoten aan dat ik graag in een trager tempo verder wilde gaan. Zij konden gewoon doorlopen en ik zou zelf verder lopen. De laatste paar kilometers zou ik afsnijden zodat we ongeveer gelijk weer bij de parkeerplaats aan zouden komen. Ik had de route in mijn horloge dus het kwam wel goed. Zo gezegd, zo gedaan.

Ik besloot eerst een stuk te wandelen en alle stukken omhoog te blijven wandelen om vervolgens de stukken omlaag weer over te gaan in rennen. Maar toen er weer een stuk omlaag kwam, zaten mijn heupen vast en was ik te verkrampt om nog te kunnen rennen. Er zat dus niks anders op dan te blijven wandelen.

Ik had uitgerekend dat ik er al wandelend anderhalf uur over zou doen om bij de auto te komen en dat de rest van de groep de resterende ruim 11km ook in anderhalf uur zou rennen. Dat kwam dus goed uit, want met deze temperaturen zou het geen pretje zijn om te moeten wachten.

Zelfs al wandelend merkte ik dat ik aan het afkoelen was. Ik nam dus genoeg te eten en zette de pas er redelijk in. Gelukkig ging het navigeren op mijn horloge prima en kwam ik al snel op het punt dat ik zelf een korte route naar de trappen moest zien te vinden. Met slechts één kleine twijfel lukte dat en was ik voor de rest van de groep aan weer bij de parkeerplaats aangekomen. Om niet te veel af te koelen besloot ik de lange trappen een paar keer op en neer te nemen, maar na slechts één keer kwam de rest van de groep er al aangelopen. Wow, respect hoor! Zij hebben bijna 32km gelopen! Mijn horloge tikte nèt geen 28km aan, maar wel een dikke 900 hoogtemeters. Wat een toffe ervaring! Dat smaakt naar meer, maar dan wel iets beter getraind en iets fitter 😉

Op verjaardagsvisite

Vanmiddag moesten we bij mijn schoonouders op verjaardagsvisite. Toen ik voor mijn eerste marathon trainde heb ik ook al eens van huis naar Gieten gelopen. Toen geheel verhard over de kortste route. Voor vandaag had ik een iets langere en veel mooiere route in gedachten.

Doordat ik de mooiste herfstkleuren mee wilde pikken onderweg, kwam ik op een route uit van 31 kilometer. Ik besloot daarom in een langzaam tempo te gaan lopen en vooral te genieten onderweg. Het eerste gedeelte ging via de Westerborkerstroom, achter Elp langs, over verharde wegen richting het bos.

Ook al zijn de paddenstoelen zo goed als verdwenen, de kleurenpracht is nog in haar volle glorie aanwezig. Heerlijk om te lopen tussen de goudgele bladeren van de bomen die met trots hun takken spreiden.

De route die ik heb uitgestippeld gaat afwisselend over fietspaden en onverharde paden. Dat brengt mij op stukken in het bos waar ik nog niet eerder ben geweest. Ik geniet volop van de rust en de natuur en het kleine avontuur waar de navigatie van mijn horloge mij naartoe brengt.

Al gauw loop ik vooral onverhard over zachte mospaden. Heerlijk loopt dit. Ik ben me heel bewust van mijn aanwezigheid in de natuur en geniet volop. Ik wordt echt blij van lopen in de natuur. En het weer zit ook nog eens mee vandaag.

Zoals ik al schreef kwam ik zo op paden waar ik nog nooit eerder had gelopen. Veel van deze paden waren prachtig, anderen waren wat saai en lang en modderig. Voor de meest mooie route van Westerbork naar Gieten kan er dus nog wel wat geschaafd worden her en der. Maar voor vandaag vond ik dit prima. Ik had er echt lol in dat mijn horloge mij verschillende kanten opstuurde. Soms liep ik verkeerd en moest ik even opnieuw navigeren. Maar over het algemeen ging het hartstikke goed.

Expres had ik de mountainbike bulten in de route gestopt, omdat ik nou eenmaal erg van hoogtemeters houd. Toen ik daar was aangekomen werd ik dan ook extra blij. In de zomer loop ik hier wel eens vaker, maar in de herfst is het nog vele malen mooier!

Op de foto’s hierboven ziet het er wat grauw uit, maar dat ligt echt aan de camera op mijn mobiel. Want het was echt oogverblindend mooi. En superleuk om de heuvels op en af te rennen!

En toen keek ik achterom en zag ik dat de zon al aardig aan het zakken was en het al schemerig begon te worden. Oops, en ik had nog ruim 7 kilometer voor de boeg. Nog even genieten van het mooie beeld en dan gauw maar doorrennen. Ik lag al behoorlijk achter op schema en wilde de familie niet ongerust maken.

De mooiste route vanaf hier naar Gieten was eigenlijk via het bos, maar ik had het brummelpad in de route opgenomen, omdat ik daar vroeger vaak langs gefietst heb. Dus via de historische brug ging ik over het brummelpad richting Gieten.

Gelukkig nog voordat het donker werd, zag ik daar rond half 5 het bordje van Gieten. Hèhè. Met ruim 31 kilometer in de benen was ik blij dat ik er was. Koude benen en billen inmiddels, die ik gauw opwarmde onder een verfrissende douche. Daarna kon ik aanvallen op de borrelhapjes, want die had ik wel verdient vond ik zelf 😉

Rode loper trail

Omdat ik het leuk vind zo nu en dan met mijn zwager te lopen, hebben Jan en ik ons ingeschreven voor de Rode Loper Trail in Stadskanaal. Een ronde van 6km die je 2x mocht lopen.

De informatie van tevoren was niet heel duidelijk en zeker niet te veel. Mijn verwachtingen waren dan ook niet al te hoog. Er bleken maximaal 50 mensen mee te mogen lopen en aan alles was te merken dat dit een eerste editie was en dat de organisator niet veel ervaring had. Ach, dat primitieve had ook wel iets.

De start was heel kneuterig, waarbij er werd afgeteld van 5 naar 1. We liepen zonder startnummer en er was geen tijdsregistratie. Dat laatste vind ik altijd wel prima bij een trail.

Jan ging voor een snelle run, terwijl ik mijn trails altijd het liefst op standje genieten loop. Zo ook nu. De route ging over een verhard pad over de brug “De rode loper”, om vervolgens het Vledderbos in te gaan. Ik had stiekem gehoopt op prachtige beelden aangezien het bos nu zo mooi herfstig kleurt. Dat viel helaas een beetje tegen. Het Vledderbos is niet het meest mooie bos waar ik ooit door heb gelopen. Desondanks kon ik er wel van genieten, juist omdat ik ergens liep waar ik nog nooit eerder heb gelopen.

Al vrij snel zagen we mensen die verkeerd waren gelopen, en niet veel later liep onze groep ook verkeerd. En daarna nog eens en daarna nog eens. De pijlen waren niet duidelijk zichtbaar, soms zelfs afwezig en eenmaal stond ie de verkeerde kant op wijzend. Niet echt fijn dus.

De twee heuvels en een muzikant maakten dat gemis weer goed. Het leuke van de heuvels is dat we die twee keer mochten lopen. Letterlijk én figuurlijk de hoogtepunten van deze trail.

De tweede ronde liep ik op met een jonge meid uit Groningen. De meeste deelnemers hielden het na 1 ronde voor gezien en zo kwam het dat wij met een gemiddelde tempo van 6:15min/km toch helemaal achteraan liepen. Jan kwam als tweede loper over de ‘finish’, ik als één na laatste. We hebben niet samen gelopen, maar het was toch leuk om dit samen te doen. Ik denk echter niet dat ik er een volgende editie weer bij ben. Daarvoor was het én te slecht georganiseerd, én was de route niet spectaculair genoeg. Maar voor vandaag waren het toch weer 13,5 fijne kilometers!

NS Trail Groningen – Assen

Vandaag stond de nieuwe NS Trail Groningen – Assen op de planning. Een mooie trail van 50km lang, die Jan Peter van de NOT (Noord-Oost Trailers) heeft uitgestippeld en die hopelijk binnenkort wordt opgenomen in het assortiment van reisjefit.nl en MudSweatTrails.

Terwijl Jan Peter al in de vroege ochtend vertrok vanuit Groningen, en Frans en Edgar in Haren aanhaakten, sloot ik pas in Gasteren aan. Met wat stress en spanning in mijn lijf was een langere afstand van 15km niet echt verstandig. Ook wilde ik niet te hard lopen en leek het mij het handigst om op het laatste stuk aan te sluiten, wanneer de mannen hopelijk al wat vermoeid waren.

Het is lastig om goed in te schatten hoe lang je over zo’n stuk lopen doet, dus ik had met Jan Peter afgesproken dat hij mij op een bepaald punt zou appen, zodat ik wist hoe laat ik van huis moest vertrekken om aan te kunnen sluiten. Ik hou niet van te laat komen, dus vertok iets eerder dan nodig was. Het was mooi weer en ik maakte van de gelegenheid gebruik om een klein stukje in te lopen, kijken hoe dat ging. Ik kon altijd nog een kilometer met de jongens oplopen om te besluiten weer terug naar de auto te gaan. Maar het viel mee. Als ik heel langzaam liep, ging het best goed. En dus hobbelde ik wat rondjes heen en weer rondom hunebed D10.

Even later besloot ik de route in tegengestelde richting te lopen om de jongens tegemoet te lopen. Ze zagen er nog fris en fruitig uit en tot mijn vreugde liepen ze mooi in een rustig tempo. Ik sloot achter de mannen aan richting hunebed. Daar nam Edgar afscheid van ons. Hij zou in Zuidlaren uitstappen, maar liep nog zo lekker dat hij tot hier meeliep. Zijn vrouw en kinderen stonden hem met de auto op te wachten.

En zo liepen Jan Peter, Frans en ik met z’n drieën verder. Het was nog steeds prachtig weer en de omgeving was een plaatje. Jan Peter navigeerde en Frans en ik liepen er braaf achteraan. Onderweg kletsen we gezellig over voornamelijk hardloop gerelateerde onderwerpen. Zo fijn om met gelijkgestemden te lopen!

Zo nu en dan weken we een klein beetje van de route af omdat er geen pad was of omdat er wel heel veel water lag. We hebben geprobeerd droge voeten te houden, maar dat is niet helemaal gelukt…

Of beter gezegd… helemaal niet!

Ik herkende veel plekken onderweg van de Indian Summer trail die ik een paar weken geleden liep in dit gebied. Die route ging precies andersom en ik vond het niks vervelend om hier weer doorheen te lopen. Via de andere kant lijkt het allemaal toch weer anders en nog net zo mooi.

Via single tracks, brede paden en vlonders vervolgden wij onze weg naar het Balloërveld. Wat een prachtig gebied is dat toch. We namen even een foto pauze.

Zo’n zeven kilometer voor de finish kreeg Jan Peter last van kramp in zijn been en moesten we even stopen, waarna we een stuk wandelend aflegden. Hij vond het zelf vervelend dat we zoveel moesten wandelen, maar Frans had er ook al bijna een marathon opzitten en omdat ik in mijn herstelweek zat, vond ik het ook wel prima. Het kwam mij stiekem juist wel goed uit zelfs.

Onderweg genoten we nog van een mooi watertje en kwamen we langs het poepenhemeltje. Niet veel later zagen we de flats van Assen al. Ook in Assen hadden we mooie paadjes door het bos en langs een vijver. En voor we het wisten waren we al op het station van Assen beland. Jan Peter was er helemaal klaar mee. 50 kilometer is toch echt wel een pokke-end! Frans had heel knap net iets meer dan een marathon in de benen en ik was niet echt moe, maar wel tevreden met een prachtige route en in totaal 17 kilometer op de teller.

Wie weet ga ik de hele 50 kilometer nog wel eens lopen. Maar dat kan ik niemand beloven.. 😉

Col du Vam

Vandaag ging ik op hoogtestage zoals mijn man het noemde 😉

Gisteravond heb ik een route van 25km in mijn horloge gezet zodat ik vandaag én kon oefenen met navigeren, én van tevoren wist hoe ver ik zou lopen. De route was geheel verhard, iets waar ik normaliter niet zo dol op ben. Maar dit leek me handig om mijn nieuwe Brooks Ghost 12 uit te testen.

En om de route wat minder saai te maken, liet ik hem langs en over dé berg van Drenthe lopen: de Col du Vam! Ik ben namelijk dol op hoogtemeters J

Al vrij snel op de route kwam loopmaatje Linda voorbij fietsen met haar sportmaatjes Janneke, Annemiek en Karin. Ook zij waren op weg naar de Col. We wensten elkaar veel plezier want de kans dat we elkaar op de Col zouden treffen was erg klein. Ik liep namelijk op standje ‘relax’ en had nog zo’n 10km voor de boeg.

Verrassend genoeg was de route naar de Col minder saai dan ik had gedacht. Het was best mooi. Het weer hielp natuurlijk ook een handje mee, maar ik mocht zeker niet klagen over het uitzicht. Toch weer regelmatig een foto gemaakt van een slootje hier en een boompje daar. Best leuk zo over het asfalt lopen.

Na een kleine anderhalf uur kwam ik bij de Col aan. Even snel een fotootje schieten en dan die berg omhoog. Poeh, kuitenbijtertje hoor. Maar wel lekker. Ik hou er van!

Daar zag ik ook Linda en haar vriendinnen weer. Knap hoor. Zij gingen gewoon 3 keer de berg omhoog! Op de fiets nog wel! Nou zij liever dan ik. Ik loop het liever. En omdat ik daar zo blij van wordt, gunde ik mezelf een tweede klim omhoog.

Ik zou nog wel veel vaker om hoog willen, maar wetende dag ik nog anderhalf uur naar huis moet lopen, leek het mij niet verstandig. Gauw even een fotootje appen naar het thuisfront en dan maar weer door.

De dames hadden ook een pauze ingelast en ik zette ze op de foto samen met hun appelgebakjes. Er werd mij ook een stuk aangeboden, maar ik loop niet zo lekker op taart en ging dus weer verder.

Het eerste stuk naar Wijster was saai langs een 80km weg. Daarna volgde een fietspad wat al een stuk aangenamer liep.

De route ging eigenlijk rechtdoor, maar rechts langs het water zag ik een zeer aantrekkelijk smal schelpenfietspad. Die kon ik niet weerstaan en dus week ik van de route af.

En je zult het niet geloven, maar halverwege liep ik daar Linda en de meiden weer tegen het lijf. Hoe grappig! We maakten snel een foto van elkaar. Al met al een gezellige route zo.

Vervolgens ook nog een leuke ontmoeting met een schaap en kon ik tevens genieten van de zwanen en Schotse Hooglanders.

Door mijn uitstapje over het fietspad en een extra klim over de Col werden het uiteindelijk 28 in plaats van 25 kilometer. Al met al een behoorlijke afstand, veel gezelligheid onderweg, maar ook erg fijn dat ik de geur van vers gebakken brood tegemoet liep en aan kon schuiven bij mijn mannen. Die had ik wel weer verdient J

Indian Summer Ultra Trail

Maar ik liep ‘slechts’ 30km

De kids hoefden vandaag niet te voetballen, dus ik kon eindelijk een keer de Indian Summer Trail lopen. Ik heb me ingeschreven voor de 29+ afstand die om 11:10 van start zou gaan. Loopmaatje Henri was om 6:00 al van start gegaan op de 87km. Gisteren hadden we even contact en heb ik hem verteld dat ik hem na mijn finish op zou zoeken om hem aan te moedigen op het laatste deel. Wat ik hem niet heb verteld, is dat ik hem ook vóór mijn start al aan zou moedigen. Samen met Hetty stonden we om 9:40 uur klaar bij het 32km punt. Volgens mijn berekening zou Henri hier rond 9:45u langs moeten komen. De live tracking deed het niet, dus we wisten niet heel zeker of hij al voorbij was of er nog aan zou komen. Maar precies volgens mijn berekening kwam hij om 9:45u uit het bos en konden wij hem aanmoedigen. Hij was compleet verrast, zo leuk! Hij zag er nog fris uit en twee tellen later kwam ook Bertine uit het bos tevoorschijn. Na een korte foto sessie moedigde ik de twee toppers aan en liep Hetty nog een klein stukje met ze mee.

Ik nam nog een uitvaller mee richting de start, waar ik rustig de tijd had om mijn startnummer te halen en me om te kleden. Ik sprak twee vrouwen (los van elkaar) die voor het eerst aan een trail mee deden, beide op de 17km. Ik heb ze voorzien van wat tips (belangrijkste: genieten!!) en toen mocht ik starten!

Mijn doel was om lekker langzaam te lopen en heel veel foto’s te maken onderweg. Omdat ik niet met een loopmaatje liep, kon ik me daar prima aan houden. De eerste twee kilometers zijn wat saai en ik mis mijn loopmaatje Emma wel. De vorige twee trails hebben we zo fijn en gezellig samen gelopen. Maar al gauw kom ik aan de praat met een survivalrunner. Aangezien ik ook wel eens een survivalrun loop hebben we genoeg om over te kletsen. Maar bij ieder mooi uitzicht (en dat waren er nogal veel deze route!), wil ik persé even stoppen voor een foto en dus nemen we afscheid van elkaar.

Inmiddels is de route alles behalve saai en kijk ik mijn ogen uit. Zo dicht bij huis en toch heb ik hier nog nooit gelopen. Wow, wat is het hier mooi zeg!! Heel veel watertjes en vlonders. Ik hou er van!

Mijn rugnummer begint op de open vlaktes wat te schudden en scheuren en dus besluit ik even te stoppen om hem opnieuw te bevestigen. Mensen denken dat ik graag zelf op de foto wil en bieden me aan een foto van mij te nemen, maar dat sla ik vriendelijk af. Ik vind foto’s van de natuur veel mooier. Daar hoef ik niet persé bij op. Wanneer ik mijn rugzak omdoe en verder wil lopen, loop ik twee mannen uit Drenthe tegen het lijf met wie ik gezellig oploop. We kletsen over hardlopen uiteraard. Een van hen heeft de Jungfrau marathon eens gelopen en drukt mij nog eens op het hart dat deze ECHT de moeite waard is. Ik zet hem dus toch maar weer op mijn wish-list 😉

Bij de eerste verzorgingspost gaan we weer uit elkaar. We hebben er inmiddels 11 kilometer op zitten en de splitsing van de 17 en 29 komt al gauw. Wel fijn dat het weer een stukje rustiger wordt op de route. Al blijkt dat slechts van korte duur. Inmiddels zijn de 50km lopers gestart en de eerste snelle mannen rennen mij al gauw voorbij. Ik laat me niet opjagen en geniet met volle teugen van het Balloërveld waar we inmiddels overheen lopen. Wederom PRACHTIG!!

Op de heide zie ik in de verte de schaapsherder al staan met haar schapen. Wat een cadeautje. Een paar meter later blijken dezelfde schapen echter over het pad te lopen waar ik ook langs moet. En voor ik het weet sta ik er middenin. Wow wat een mooie en bijzondere ervaring is dit zeg. Een dikke vette kers op de taart!!

Ik kom een vrouw tegen die ook loopt op tempo ‘genieten’ en we kletsen gezellig en lopen zo een ruime kilometer met elkaar op. Ook zij loopt graag alleen en dus laten we elkaar snel weer los. Ik heb inmiddels weer een leuk watertje gevonden die ik wil vangen op de camera en laat haar dus gaan.

Ik blijf maar genieten. Maar ondertussen begin ik ook trek te krijgen. En dat houdt aan. Gelukkig is het niet zo erg dat ik niet meer kan genieten van al dat moois om me heen, maar ik ben blij dat na 21km weer een verzorgingspost in beeld komt. Ik eet wat chips en banaan en spoel het weg met twee bekers cola. Daar was ik aan toe zeg!

De benen voelen inmiddels wat zwaarder en de spieren worden stijver. Daar waar ik in het begin bewust langzaam liep, loop ik nu langzaam omdat harder lopen er niet meer in zit. Prima. Op deze afstanden mag het best een beetje pijn doen vind ik. Voor mij is 30km nog altijd een behoorlijk grote afstand, ook al verbleekt dat deze dag een beetje tussen de 50, 87 en 120km lopers.

Inmiddels loop ik hele stukken alleen. Ik denk dat ik de laatste loper ben van de 30km. Langzaam zie ik de lopers voor mij dichterbij komen. Die hebben het zwaar en wandelen regelmatig. Ik stop ook nog steeds vaak voor wat foto’s, maar hardlopend ben ik er iets beter aan toe dan de mannen voor mij. Op een gegeven moment haal ik ze in en blijf ik bij ze lopen. Wel zo gezellig. We ‘vangen’ nog een andere eenzame loper die er helemaal doorheen zit en proberen hem mee te trekken richting finish. Hij moet echter verstek laten gaan en gaat veelal wandelend verder. Het is nog maar een klein stukje.

Bij een monument of in ieder geval een ijkpunt van het Pieterpad stoppen we even voor wat foto’s. Ik zet de mannen op de foto en zij mij. Het allerlaatste stukje komen ook zij bijna niet meer vooruit, waardoor ik doorloop en de mannen toeroep dat ik ze binnenhaal bij de finish. Zo gezegd zo gedaan. Na ruim 3,5 uur kom ik over de finish met nèt geen 30km op de teller.

Wát was dit weer een mooie trail zeg! Ik ben tot de conclusie gekomen dat dé mooiste trail gewoonweg niet bestaat. Ik heb inmiddels al zoveel trails gelopen en bij bijna iedere trail denk ik dat dat de mooiste is. Ze zijn allemaal mooi op hun eigen manier. En dit was weer een pareltje!

Wat verrassend was, was dat Henri en Bertine bij de finish stonden! Ik was even in de war. Waren ze nu al binnen? En toen drong het tot me door dat ze moeten zijn uitgestapt. Beide kampen ze met een knie blessure en dus heeft Henri het na 52km opgegeven en Bertine na 62km. Zeer jammer voor ze, maar wow wat heb ik een respect voor deze twee en wat ben ik trots op de afstand die ze hebben gelopen!! Gelukkig zijn ze dat zelf ook. Dank voor jullie moed en inspiratie Henri en Bertine! Bij mij is een zaadje geplant 😉

Hoge Veluwe Trail

De voorspellingen waren niet al te best voor deze eerste zondag in oktober, maar dat deerde Emma en mij niet om aan de start te verschijnen van de 28km Hoge Veluwe Trail.

De rit naar de Hoge Veluwe verliep zoals voorspeld droog met zelfs een waterig zonnetje. Niks waaraan ik kon zien dat er bakken met regen was voorspeld. Tot het moment dat ik de parkeerplek opreed en de eerste druppels op mijn voorruit terecht kwamen. Oké, misschien hadden de weermensen toch gelijk. Fris was het trouwens ook.
Van Emma had ik al tal van appjes gekregen, want net als vorige week leek ze ook vandaag pas op het laatste moment aan te komen in verband met toestanden op de weg. Ik heb dus ons beider startnummer alvast opgehaald en moest enige moeite doen om een schuilplekje te vinden waar ik geduldig op Emma kon wachten. Die kwam sneller dan verwacht en dus konden we toch nog relaxt naar de start lopen. Inmiddels regende het al aardig. Maar wij hadden er zin in!!

Niet veel later mochten we van start. Met ruim 200 andere hardloopfanaten verdwenen we al snel het bos in en kwamen we in aanraking met zand. Veel zand. Kilometers zand. Pff, dat ging pittig worden. Met zo’n regenjasje aan kregen we het al snel warm en dus namen we na nog geen 2km te hebben gelopen al een korte pauze om de jasjes uit te doen. Vele andere trailers hadden hetzelfde idee. De regen viel uiteindelijk ook best wel mee.

De route liep door een prachtig weids landschap met heel veel zand. Wat een gevoel van vrijheid! Het was heerlijk genieten. We konden ver kijken en bleven ons verbazen over hoe mooi het hier was en hoe nietig wij ons voelden in zo’n immens landschap. Hoe leuk zou het zijn als de edelherten zich ook nog eens zouden laten zien? Maar ook zonder dat extraatje was het echt adembenemend mooi.

Na een paar kilometer ging de route van het zand over in bospaden. En niet zomaar bospaden, maar pittige heuvels stonden op ons te wachten. Jippie, daar word ik blij van!! Er leek geen einde te komen aan de vele klimmetjes en afdalingen, heerlijk! De regendruppels waren verdwenen, of in ieder geval hebben wij ze niet meer gevoeld. Als kleine kinderen zo blij holden wij de ene heuvel na de andere op. En het tempo lag best hoog voor een trail. We waren er al snel over uit dat dit een van de mooiste trails was die we ooit hebben gelopen.

Naast de mooie en pittige heuvels was het ook echt volop genieten van de herfstige kleuren die het bos sierden..

De wilde zwijnen hadden de route al gelopen en een extra dimensie aan de paden meegegeven met hun gewroet: erg hobbelig, dus goed uitkijken. We werden hier bij de eerste verzorgingspost op kilometer 9 goed voor gewaarschuwd. Emma werd aldaar nog even goed onder handen genomen door de EHBO, zodat ze de rest van de pittige route geen last meer zou moeten hebben van haar blaar.

De vrijwilliger had niks teveel gezegd: de wilde zwijnen hebben goed huisgehouden hier op de paden. Koppie erbij houden om geen enkels te verzwikken. Lekker lopen is toch iets anders.

Niet veel later hoorden we luid gekraak, geritsel en gestamp: maar liefst 7 edelherten denderden ons razendsnel voorbij! Wow, wow, wow. Wat bijzonder! Een mooi extra cadeautjes van een toch al bijzondere trail. Helemaal verbluft en happy vervolgden wij onze weg. Wat een geluk dat we ze tegenkwamen zeg!

De euforie hield voor mij helaas niet lang stand. Ik denk dat de hobbelige paadjes zorgden voor irritatie in mijn linkerheup, met uitstralingen naar mijn bovenbeen. Ik kon er evengoed wel op doorlopen, wat ik uiteraard ook gewoon deed. De flow was er voor mij wel een beetje uit en ik merkte dat ik moeite kreeg met mijn ademhaling onder controle krijgen. Iets wat ik niet ken van mezelf. Maar Emma huppelde vrolijk verder over de prachtige singletracks en dus sleepte ik mezelf er achteraan, hopend dat ik snel weer een goed ritme te pakken zou krijgen. Dat gebeurde helaas niet. Bij kilometer 16 begon mijn rechter hamstring te zeuren. Waarschijnlijk heb ik te verkrampt gelopen door de irritatie in mijn heup, dat mijn hamstring nu begon te protesteren. Twee kilometers wist ik het nog enigszins onder controle te houden, maar bij kilometer 18 liet ik Emma toch weten dat ik het iets voorzichtiger aan moest doen vanwege mijn hamstring. Oef, en we moesten nog 10 kilometer!

Door het tempo wat te verlagen en niet al te veel aan te zetten, lukte het mij om verder te lopen. De heuvels durfde ik echter niet meer op te rennen wat voor mij echt een domper was, aangezien dat is wat ik het allerleukste vind aan het lopen van trails. Gelukkig zaten er vanaf hier vooral veel trappen in de route die niet goed op te rennen waren vanwege het weggezakte zand en de onhandige afstanden tussen de treden. Hier presteerde ik het uiteraard wel om nog even de grond te kussen. Een trail is natuurlijk pas gezegend wanneer ik de grond heb gekust 😉 haha.

De laatste kilometers zette de regen toch nog een eindsprint in, waardoor we onze regenjasjes weer aan moesten trekken en het toch weer iets zwaarder werd. Ik voelde dat ik erg verkrampt liep, maar het lukte niet om te ontspannen. Het was hard werken, ik had het zwaar! Blij was ik om het bordje van de laatste kilometer te zien. Ik ging het halen! Strompelend weliswaar, maar toch.

Bij de finish kregen we nog een hele mooie medaille. Die voelde wel écht verdient! Het was een mooie, lange, zware, maar vooral prachtige trail. Deze had ik niet willen missen! Dankjewel Emma voor je steun en gezelligheid op deze trail. En wat ging jij goed zeg! Dat gaat helemaal goedkomen in Frankfurt straks!

Eenmaal thuis bekeken we de statistieken en waren we vooral nieuwsgierig naar het aantal hoogtemeters dat we gemaakt hadden. Dat moesten er wel heeeeeel erg veel zijn. Dat mijn Garmin aangaf dat ik 271 hoogtemeters had gemaakt was dan stiekem toch een kleine teleurstelling ;-). Binnenkort toch maar op zoek naar een trail met serieuzere hoogtemeters 🙂 Are you with me Emma?

Happy Bday trail

Met Emma heb ik een paar leuke trails uitgezocht om samen te lopen en vandaag stond de 35km Springendal trail van RunForestRun op het programma. Een van de RFR trails die ik nog niet eerder had gelopen en heel graag vandaag op mijn verjaardag wilde doen. Superleuk dat Emma dit samen met mij wilde doen!

Een beetje zenuwachtig was ik wel van tevoren. Ik had namelijk zelf bedacht om voor de 25km te gaan, maar Emma – oerhollands – zag dat je voor slechts 1 euro meer de 35km kon lopen, en dit leek haar wel wat in aanloop naar haar tweede marathon in oktober straks. Ik ben makkelijk over te halen dus ging akkoord, ook al had ik de afgelopen tijd niet verder dan 26km gelopen. Samen zou het vast lukken.

Startvak selfie

Ook Emma begon de dag met lichtelijke stress aangezien zij vanuit Rotterdam moest komen en al 3x in de file had gestaan. Ze appte mij har barcode zodat ik onze startnummers alvast kon ophalen. Precies op tijd arriveerde ze en konden we even na half 11 van start. Het zonnetje scheen dus dat was al een mooi begin.

We hadden elkaar al een poos niet gezien en gesproken, dus kletsten er op los en liepen iets harder dan we eigenlijk van plan waren. Dat kon niet goed komen. Emma haar buik protesteerde en mijn darmen waren van de leg. Na nog een 2km liepen we al verkeerd (sorry, maar ik kan dus echt geen twee dingen tegelijk hè: kletsen én op de lintjes letten). Dat zou later tijdens de trail nog gevolgen hebben, maar dat wisten we toen nog niet.

We namen wat gas terug en kwamen na een paar kilometer lekker in een ritme. Dit leek er meer op en we konden echt genieten. Het weer zat mee en de natuur in het Springendal is werkelijkwaar prachtig!! Het parcours was erg afwisselend en de herfst was al te proeven. Mijn favoriete seizoen, dus ik voelde me echt happy.

We liepen door en langs een mooie heide gebied waar de grens tussen Duitsland en Nederland dwars doorheen liep. Een supergave lus op de route. We liepen eigenlijk best lekker en konden onderweg goed genieten van al het moois om ons heen.

Zo rond 13km kwam de splisting tussen de 25 en 35 km. We besloten vlak voor de splitsing dat we toch echt voor de 35km zouden gaan. De eerste 3km waren dan wel erg zwaar met allerlei ongemakken, maar de 10km daarna gingen heerlijk. Dus we wilden er voor gaan…

Bij de splitsing aangekomen werden we echter tegen gehouden. Volgens de vrijwilliger aldaar moesten we de andere kant op, de 25km route op. Maar wij hadden ons ingeschreven voor de 35km! Volgens hem kon dat helemaal niet, want de bezemloper van de 35km was al voorbij. Wij waren te laat! Huh!? Zo langzaam liepen we nou toch ook weer niet? We zijn op tijd gestart en we hebben geen bezemloper gezien die ons heeft ingehaald. Wij vonden het maar vreemd en niet zoals het hoort te gaan. We besloten dus toch maar om de 35km route te vervolgen. Hopend dat de volgende verzorgingspost er op 22km nog zou staan…

Al na een paar meter waren we blij dat we deze keus hadden gemaakt. Wow, de route werd alsmaar mooier en mooier. Van prachtige single tracks naar stukken zand en zelfs een grote zandkuil met gave heuveltjes: Emma en Tanja in hun noppies 🙂

En daarna kwamen we in een heel bijzonder en mooi gebied terecht, iets wat we nog niet eerder hebben gezien. Wow, wat waren we blij dat we dit niet hebben hoeven missen zeg!!

Een paar kilometer later was de euforie echter voorbij. We zaten zo rond de 20km en dat is bij mij altijd een punt dat mijn lijf het genoeg vindt en mij met pijntjes begint te plagen. Bij Emma speelde haar buikklachten weer op en dus gingen we een stuk wandelend verder. Na wat drinken en iets te eten konden we weer verder lopen en zagen we de wagen van verzorgingspost 2 staan. Zij hadden echter hun spullen al opgeruimd en waren zeer verbaasd ons te zien. De bezemloper had immers gezegd dat er niemand meer achter hem liep. Snel stalden deze lieve vrijwilligers nog wat lekkers voor ons uit en belden de bezemloper. Die kwam ons niet veel later met veel excuses tegemoet lopen en liep verder met ons op.

Al pratend kwamen we tot de conclusie dat de bezemloper ons waarschijnlijk heeft ingehaald op het moment dat wij bij kilometer 2 verkeer liepen. Ach, maakt ook niet uit eigenlijk. We liepen zo nog een paar kilometer samen op, maar de buikklachten van Emma hielden aan en we moesten regelmatig even wandelen. Op een gegeven moment had ze zoveel last dat we besloten bij de laatste verzorginspost op 28km op te geven. Ik mocht verder lopen van haar, maar dat heb ik natuurlijk niet gedaan. We deden deze trail samen en dus vond ik het niet meer dan logisch om ook samen met haar op te geven. We werden weer superlief opgevangen bij de verzorgingspost en door de vrijwilligers terug gebracht naar de finish. De bezemloper vervolgde de laatste 7km te voet.

Voor Emma een grote teleurstelling dat ze op moest geven, maar ik was en ben alleen maar trots. We hebben toch even 28km gelopen door een supermooie omgeving. Het weer zat mee en het was erg gezellig. En we waren precies voor de dikke bui binnen, haha 🙂
Om de trail toch nog positief af te sluiten hebben we nog een lekker kopje thee gedronken en een heerlijke kleine late lunch genuttigd. Emma, dankjewel dat je deze mooie trail met mij wilde lopen. Volgende week voel je je vast beter tijdens de Hoge Veluwetrail. Dikke knuf!

Loop-fiets-proef Marathon

Een speciale editie

Nadat ik vorig jaar de halve loop-fiets-proef-marathon heb volbracht met mijn mannen (waar ik nog steeds met veel plezier en liefde naar terugkijk), mocht ik dit jaar weer met mijn lieve vertrouwde loopmaatje Linda de hele marathon trotseren.

Het was al een poos geleden dat we samen hebben gesport, dus ik had er veel zin in. Helaas bleek Linda tijdens haar vakantie ene blessure te hebben opgelopen waardoor ze niet kon lopen. Balen! 42 kilometer lopen zat er voor mij niet in, dus het zag er naar uit dat we dit jaar helaas niet samen konden deelnemen. Omdat we dat allebei erg jammer vonden, gaven we het niet op en bleven we nadenken over mogelijkheden waardoor we toch mee konden doen. Na verschillende opties te hebben bekeken, kwamen we op een constructie waardoor samen deelnemen toch mogelijk bleek:

’s morgensvroeg haalde Linda mij van huis op en brachten we mijn fiets naar Grolloo waar we hem aan een paal vastzetten.

Daarna gingen we om 9:40 uur van start: Linda op de fiets, en ik hardlopend. Dat zouden we volhouden totdat we in Grolloo aankwamen. De fiets stond op de kruising van 21 en 24,5 kilometer. Zo kon ik da 21 kilometer lopen bepalen of er nog een paar kilometer meer in zat of dat ik vanaf daar op de fiets verder zou gaan.

Eigenlijk verliep die eerste 21 kilometer best prima. Ik had een tempo van 10km/u wat een prima rustig tempo was. Iets langzamer dan we anders lopen, maar ja, ik had natuurlijk niet echt rustpauze nu. Het was een nieuwe route en dat is altijd leuk. Ook de proeverijen waren geheel anders dan andere jaren. Erg leuk en verrassend alhoewel ik het pannenkoekje stiekem wel heb gemist.

De sfeer onderweg was weer prima en ook het weer zat mee. Ik kreeg het al snel warm in mijn hemdje en ook Linda kon haar longsleeve al gauw uitdoen op de fiets.

De route liep langs velden en weiden, we lieten de heide jammer genoeg links (ehm rechts) liggen maar kwamen wel door mooie stukken bos. Het mooiste gedeelte was wat mij betreft het gebied rondom Groloërveen. Ik loop daar altijd erg graag.

Voor ik het wist kwam Grolloo in zicht en moest ik een keus maken of ik meteen de fiets zou pakken of er nog een paar kilometer bij aan zou plakken. Linda vond dat ik er nog fris bij liep en dus liep ik mijn fiets voorbij en ging ik voor de extra paar kilometers. Maar 1 kilometer later had ik daar toch een beetje spijt van. Ik was moe en was er eigenlijk wel klaar mee. De laatste kilometers waren zwaar, maar dat maakte ook dat ik zeer voldaan op de fiets stapte. Ik heb fietsen nog nooit zo leuk en relaxt gevonden als nu 😉

Enkel fietsen in een tempo van 15km/u maken wel dat de proeverijen zich erg snel op elkaar aandienden. Gelukkig waren het allemaal leuke en lekkere hapjes en drankjes, dat je mij daar niet over hebt horen klagen. Het was tiptop in orde en met overal wat muziek, was het echt super gezellig!

Het zonnetje brak nog goed door en dat was erg fijn zo op het laatste stuk fietsen. We keken ondertussen al uit naar de heerlijk warme hottubs. Nog nooit eerder zijn we zo relaxt over de finish gekomen als vandaag. We hebben het toch maar weer volbracht. Samen. En dat is het allerleukst!

We hebben er echter iets langer over gedaan dan ik van tevoren had bedacht en omdat ik ’s middags nog een verjaardag had, was er geen tijd meer voor mij om in de hottub te gaan. Dat was wel even een domper. Daarom maar gauw even een drankje gedaan samen en toen moest ik snel naar huis.

Volgend jaar reserveer ik extra tijd voor de hottub Linda, dan maak ik het goed met je! Voor nu bedankt voor wederom een superleuke en gezellige marathon J