Hoge Veluwe Trail

De voorspellingen waren niet al te best voor deze eerste zondag in oktober, maar dat deerde Emma en mij niet om aan de start te verschijnen van de 28km Hoge Veluwe Trail.

De rit naar de Hoge Veluwe verliep zoals voorspeld droog met zelfs een waterig zonnetje. Niks waaraan ik kon zien dat er bakken met regen was voorspeld. Tot het moment dat ik de parkeerplek opreed en de eerste druppels op mijn voorruit terecht kwamen. Oké, misschien hadden de weermensen toch gelijk. Fris was het trouwens ook.
Van Emma had ik al tal van appjes gekregen, want net als vorige week leek ze ook vandaag pas op het laatste moment aan te komen in verband met toestanden op de weg. Ik heb dus ons beider startnummer alvast opgehaald en moest enige moeite doen om een schuilplekje te vinden waar ik geduldig op Emma kon wachten. Die kwam sneller dan verwacht en dus konden we toch nog relaxt naar de start lopen. Inmiddels regende het al aardig. Maar wij hadden er zin in!!

Niet veel later mochten we van start. Met ruim 200 andere hardloopfanaten verdwenen we al snel het bos in en kwamen we in aanraking met zand. Veel zand. Kilometers zand. Pff, dat ging pittig worden. Met zo’n regenjasje aan kregen we het al snel warm en dus namen we na nog geen 2km te hebben gelopen al een korte pauze om de jasjes uit te doen. Vele andere trailers hadden hetzelfde idee. De regen viel uiteindelijk ook best wel mee.

De route liep door een prachtig weids landschap met heel veel zand. Wat een gevoel van vrijheid! Het was heerlijk genieten. We konden ver kijken en bleven ons verbazen over hoe mooi het hier was en hoe nietig wij ons voelden in zo’n immens landschap. Hoe leuk zou het zijn als de edelherten zich ook nog eens zouden laten zien? Maar ook zonder dat extraatje was het echt adembenemend mooi.

Na een paar kilometer ging de route van het zand over in bospaden. En niet zomaar bospaden, maar pittige heuvels stonden op ons te wachten. Jippie, daar word ik blij van!! Er leek geen einde te komen aan de vele klimmetjes en afdalingen, heerlijk! De regendruppels waren verdwenen, of in ieder geval hebben wij ze niet meer gevoeld. Als kleine kinderen zo blij holden wij de ene heuvel na de andere op. En het tempo lag best hoog voor een trail. We waren er al snel over uit dat dit een van de mooiste trails was die we ooit hebben gelopen.

Naast de mooie en pittige heuvels was het ook echt volop genieten van de herfstige kleuren die het bos sierden..

De wilde zwijnen hadden de route al gelopen en een extra dimensie aan de paden meegegeven met hun gewroet: erg hobbelig, dus goed uitkijken. We werden hier bij de eerste verzorgingspost op kilometer 9 goed voor gewaarschuwd. Emma werd aldaar nog even goed onder handen genomen door de EHBO, zodat ze de rest van de pittige route geen last meer zou moeten hebben van haar blaar.

De vrijwilliger had niks teveel gezegd: de wilde zwijnen hebben goed huisgehouden hier op de paden. Koppie erbij houden om geen enkels te verzwikken. Lekker lopen is toch iets anders.

Niet veel later hoorden we luid gekraak, geritsel en gestamp: maar liefst 7 edelherten denderden ons razendsnel voorbij! Wow, wow, wow. Wat bijzonder! Een mooi extra cadeautjes van een toch al bijzondere trail. Helemaal verbluft en happy vervolgden wij onze weg. Wat een geluk dat we ze tegenkwamen zeg!

De euforie hield voor mij helaas niet lang stand. Ik denk dat de hobbelige paadjes zorgden voor irritatie in mijn linkerheup, met uitstralingen naar mijn bovenbeen. Ik kon er evengoed wel op doorlopen, wat ik uiteraard ook gewoon deed. De flow was er voor mij wel een beetje uit en ik merkte dat ik moeite kreeg met mijn ademhaling onder controle krijgen. Iets wat ik niet ken van mezelf. Maar Emma huppelde vrolijk verder over de prachtige singletracks en dus sleepte ik mezelf er achteraan, hopend dat ik snel weer een goed ritme te pakken zou krijgen. Dat gebeurde helaas niet. Bij kilometer 16 begon mijn rechter hamstring te zeuren. Waarschijnlijk heb ik te verkrampt gelopen door de irritatie in mijn heup, dat mijn hamstring nu begon te protesteren. Twee kilometers wist ik het nog enigszins onder controle te houden, maar bij kilometer 18 liet ik Emma toch weten dat ik het iets voorzichtiger aan moest doen vanwege mijn hamstring. Oef, en we moesten nog 10 kilometer!

Door het tempo wat te verlagen en niet al te veel aan te zetten, lukte het mij om verder te lopen. De heuvels durfde ik echter niet meer op te rennen wat voor mij echt een domper was, aangezien dat is wat ik het allerleukste vind aan het lopen van trails. Gelukkig zaten er vanaf hier vooral veel trappen in de route die niet goed op te rennen waren vanwege het weggezakte zand en de onhandige afstanden tussen de treden. Hier presteerde ik het uiteraard wel om nog even de grond te kussen. Een trail is natuurlijk pas gezegend wanneer ik de grond heb gekust 😉 haha.

De laatste kilometers zette de regen toch nog een eindsprint in, waardoor we onze regenjasjes weer aan moesten trekken en het toch weer iets zwaarder werd. Ik voelde dat ik erg verkrampt liep, maar het lukte niet om te ontspannen. Het was hard werken, ik had het zwaar! Blij was ik om het bordje van de laatste kilometer te zien. Ik ging het halen! Strompelend weliswaar, maar toch.

Bij de finish kregen we nog een hele mooie medaille. Die voelde wel écht verdient! Het was een mooie, lange, zware, maar vooral prachtige trail. Deze had ik niet willen missen! Dankjewel Emma voor je steun en gezelligheid op deze trail. En wat ging jij goed zeg! Dat gaat helemaal goedkomen in Frankfurt straks!

Eenmaal thuis bekeken we de statistieken en waren we vooral nieuwsgierig naar het aantal hoogtemeters dat we gemaakt hadden. Dat moesten er wel heeeeeel erg veel zijn. Dat mijn Garmin aangaf dat ik 271 hoogtemeters had gemaakt was dan stiekem toch een kleine teleurstelling ;-). Binnenkort toch maar op zoek naar een trail met serieuzere hoogtemeters 🙂 Are you with me Emma?

Happy Bday trail

Met Emma heb ik een paar leuke trails uitgezocht om samen te lopen en vandaag stond de 35km Springendal trail van RunForestRun op het programma. Een van de RFR trails die ik nog niet eerder had gelopen en heel graag vandaag op mijn verjaardag wilde doen. Superleuk dat Emma dit samen met mij wilde doen!

Een beetje zenuwachtig was ik wel van tevoren. Ik had namelijk zelf bedacht om voor de 25km te gaan, maar Emma – oerhollands – zag dat je voor slechts 1 euro meer de 35km kon lopen, en dit leek haar wel wat in aanloop naar haar tweede marathon in oktober straks. Ik ben makkelijk over te halen dus ging akkoord, ook al had ik de afgelopen tijd niet verder dan 26km gelopen. Samen zou het vast lukken.

Startvak selfie

Ook Emma begon de dag met lichtelijke stress aangezien zij vanuit Rotterdam moest komen en al 3x in de file had gestaan. Ze appte mij har barcode zodat ik onze startnummers alvast kon ophalen. Precies op tijd arriveerde ze en konden we even na half 11 van start. Het zonnetje scheen dus dat was al een mooi begin.

We hadden elkaar al een poos niet gezien en gesproken, dus kletsten er op los en liepen iets harder dan we eigenlijk van plan waren. Dat kon niet goed komen. Emma haar buik protesteerde en mijn darmen waren van de leg. Na nog een 2km liepen we al verkeerd (sorry, maar ik kan dus echt geen twee dingen tegelijk hè: kletsen én op de lintjes letten). Dat zou later tijdens de trail nog gevolgen hebben, maar dat wisten we toen nog niet.

We namen wat gas terug en kwamen na een paar kilometer lekker in een ritme. Dit leek er meer op en we konden echt genieten. Het weer zat mee en de natuur in het Springendal is werkelijkwaar prachtig!! Het parcours was erg afwisselend en de herfst was al te proeven. Mijn favoriete seizoen, dus ik voelde me echt happy.

We liepen door en langs een mooie heide gebied waar de grens tussen Duitsland en Nederland dwars doorheen liep. Een supergave lus op de route. We liepen eigenlijk best lekker en konden onderweg goed genieten van al het moois om ons heen.

Zo rond 13km kwam de splisting tussen de 25 en 35 km. We besloten vlak voor de splitsing dat we toch echt voor de 35km zouden gaan. De eerste 3km waren dan wel erg zwaar met allerlei ongemakken, maar de 10km daarna gingen heerlijk. Dus we wilden er voor gaan…

Bij de splitsing aangekomen werden we echter tegen gehouden. Volgens de vrijwilliger aldaar moesten we de andere kant op, de 25km route op. Maar wij hadden ons ingeschreven voor de 35km! Volgens hem kon dat helemaal niet, want de bezemloper van de 35km was al voorbij. Wij waren te laat! Huh!? Zo langzaam liepen we nou toch ook weer niet? We zijn op tijd gestart en we hebben geen bezemloper gezien die ons heeft ingehaald. Wij vonden het maar vreemd en niet zoals het hoort te gaan. We besloten dus toch maar om de 35km route te vervolgen. Hopend dat de volgende verzorgingspost er op 22km nog zou staan…

Al na een paar meter waren we blij dat we deze keus hadden gemaakt. Wow, de route werd alsmaar mooier en mooier. Van prachtige single tracks naar stukken zand en zelfs een grote zandkuil met gave heuveltjes: Emma en Tanja in hun noppies 🙂

En daarna kwamen we in een heel bijzonder en mooi gebied terecht, iets wat we nog niet eerder hebben gezien. Wow, wat waren we blij dat we dit niet hebben hoeven missen zeg!!

Een paar kilometer later was de euforie echter voorbij. We zaten zo rond de 20km en dat is bij mij altijd een punt dat mijn lijf het genoeg vindt en mij met pijntjes begint te plagen. Bij Emma speelde haar buikklachten weer op en dus gingen we een stuk wandelend verder. Na wat drinken en iets te eten konden we weer verder lopen en zagen we de wagen van verzorgingspost 2 staan. Zij hadden echter hun spullen al opgeruimd en waren zeer verbaasd ons te zien. De bezemloper had immers gezegd dat er niemand meer achter hem liep. Snel stalden deze lieve vrijwilligers nog wat lekkers voor ons uit en belden de bezemloper. Die kwam ons niet veel later met veel excuses tegemoet lopen en liep verder met ons op.

Al pratend kwamen we tot de conclusie dat de bezemloper ons waarschijnlijk heeft ingehaald op het moment dat wij bij kilometer 2 verkeer liepen. Ach, maakt ook niet uit eigenlijk. We liepen zo nog een paar kilometer samen op, maar de buikklachten van Emma hielden aan en we moesten regelmatig even wandelen. Op een gegeven moment had ze zoveel last dat we besloten bij de laatste verzorginspost op 28km op te geven. Ik mocht verder lopen van haar, maar dat heb ik natuurlijk niet gedaan. We deden deze trail samen en dus vond ik het niet meer dan logisch om ook samen met haar op te geven. We werden weer superlief opgevangen bij de verzorgingspost en door de vrijwilligers terug gebracht naar de finish. De bezemloper vervolgde de laatste 7km te voet.

Voor Emma een grote teleurstelling dat ze op moest geven, maar ik was en ben alleen maar trots. We hebben toch even 28km gelopen door een supermooie omgeving. Het weer zat mee en het was erg gezellig. En we waren precies voor de dikke bui binnen, haha 🙂
Om de trail toch nog positief af te sluiten hebben we nog een lekker kopje thee gedronken en een heerlijke kleine late lunch genuttigd. Emma, dankjewel dat je deze mooie trail met mij wilde lopen. Volgende week voel je je vast beter tijdens de Hoge Veluwetrail. Dikke knuf!

Loop-fiets-proef Marathon

Een speciale editie

Nadat ik vorig jaar de halve loop-fiets-proef-marathon heb volbracht met mijn mannen (waar ik nog steeds met veel plezier en liefde naar terugkijk), mocht ik dit jaar weer met mijn lieve vertrouwde loopmaatje Linda de hele marathon trotseren.

Het was al een poos geleden dat we samen hebben gesport, dus ik had er veel zin in. Helaas bleek Linda tijdens haar vakantie ene blessure te hebben opgelopen waardoor ze niet kon lopen. Balen! 42 kilometer lopen zat er voor mij niet in, dus het zag er naar uit dat we dit jaar helaas niet samen konden deelnemen. Omdat we dat allebei erg jammer vonden, gaven we het niet op en bleven we nadenken over mogelijkheden waardoor we toch mee konden doen. Na verschillende opties te hebben bekeken, kwamen we op een constructie waardoor samen deelnemen toch mogelijk bleek:

’s morgensvroeg haalde Linda mij van huis op en brachten we mijn fiets naar Grolloo waar we hem aan een paal vastzetten.

Daarna gingen we om 9:40 uur van start: Linda op de fiets, en ik hardlopend. Dat zouden we volhouden totdat we in Grolloo aankwamen. De fiets stond op de kruising van 21 en 24,5 kilometer. Zo kon ik da 21 kilometer lopen bepalen of er nog een paar kilometer meer in zat of dat ik vanaf daar op de fiets verder zou gaan.

Eigenlijk verliep die eerste 21 kilometer best prima. Ik had een tempo van 10km/u wat een prima rustig tempo was. Iets langzamer dan we anders lopen, maar ja, ik had natuurlijk niet echt rustpauze nu. Het was een nieuwe route en dat is altijd leuk. Ook de proeverijen waren geheel anders dan andere jaren. Erg leuk en verrassend alhoewel ik het pannenkoekje stiekem wel heb gemist.

De sfeer onderweg was weer prima en ook het weer zat mee. Ik kreeg het al snel warm in mijn hemdje en ook Linda kon haar longsleeve al gauw uitdoen op de fiets.

De route liep langs velden en weiden, we lieten de heide jammer genoeg links (ehm rechts) liggen maar kwamen wel door mooie stukken bos. Het mooiste gedeelte was wat mij betreft het gebied rondom Groloërveen. Ik loop daar altijd erg graag.

Voor ik het wist kwam Grolloo in zicht en moest ik een keus maken of ik meteen de fiets zou pakken of er nog een paar kilometer bij aan zou plakken. Linda vond dat ik er nog fris bij liep en dus liep ik mijn fiets voorbij en ging ik voor de extra paar kilometers. Maar 1 kilometer later had ik daar toch een beetje spijt van. Ik was moe en was er eigenlijk wel klaar mee. De laatste kilometers waren zwaar, maar dat maakte ook dat ik zeer voldaan op de fiets stapte. Ik heb fietsen nog nooit zo leuk en relaxt gevonden als nu 😉

Enkel fietsen in een tempo van 15km/u maken wel dat de proeverijen zich erg snel op elkaar aandienden. Gelukkig waren het allemaal leuke en lekkere hapjes en drankjes, dat je mij daar niet over hebt horen klagen. Het was tiptop in orde en met overal wat muziek, was het echt super gezellig!

Het zonnetje brak nog goed door en dat was erg fijn zo op het laatste stuk fietsen. We keken ondertussen al uit naar de heerlijk warme hottubs. Nog nooit eerder zijn we zo relaxt over de finish gekomen als vandaag. We hebben het toch maar weer volbracht. Samen. En dat is het allerleukst!

We hebben er echter iets langer over gedaan dan ik van tevoren had bedacht en omdat ik ’s middags nog een verjaardag had, was er geen tijd meer voor mij om in de hottub te gaan. Dat was wel even een domper. Daarom maar gauw even een drankje gedaan samen en toen moest ik snel naar huis.

Volgend jaar reserveer ik extra tijd voor de hottub Linda, dan maak ik het goed met je! Voor nu bedankt voor wederom een superleuke en gezellige marathon J

WK Zweden – finale dag

Jeetje, nóg een dag! Pff, mijn lijf is moe en beurs. Maar we hebben nog twee tests te gaan en dus probeer ik mezelf wat op te laden en op te peppen.

Ik heel erg op tegen test 5 vandaag: 20 minuten lang met onder andere 50 toes to bar. Gisteren heb ik leertjes gekocht en ik hoop dat deze mij door al die T2B heen gaan helpen. Het geeft me in ieder geval wat goede moed. Ik heb na gisteren al 3 blaren op mijn rechterhand en dat zouden er vandaag nog wel eens veel meer kunnen worden ben ik bang.

Ik besluit met een rustige steady pace van start te gaan op de assaultbike. En dat gaat best goed eigenlijk. Links en rechts van me zie ik de meiden als een malle op de fiets te keer gaan, maar ik houd mijn hoofd koel en blijf in een rustig tempo door peddelen. En dat betaalt zich uit want ik kom eerder van de fiets af dan mijn buurvrouw. De leertjes zijn me ook goedgezind. Het lukt me om de 50 toes to bar te volbrengen zonder ene nieuwe blaar. Super! Daarna hebben we nog 4 onderdelen te gaan waarvan we zelf de volgorde mochten bepalen. Ik heb gekozen voor boxjumps als eerste, gevolgd door STOH (22,5kg), pistol squats en kettlebell swings. Iedere oefening 50 keer. Van te voren had ik gehoopt tot het derde onderdeel, de pistol squats, te komen en dat is gelukt. Ik eindig deze test als 1 na laatste maar heb mijn doel gehaald en dus prima tevreden!

Daarna is het team aan de beurt met hun 5e test. Ieder teamlid neemt 1 onderdeel voor zijn/haar rekening: 100 wallballs, 80cal fietsen, 60 burpee boxjump over en 40 deadlifts à 90kg. Ze gaan echt supergoed, maar de andere teams zijn sneller. Wanneer alles andere teams klaar zijn, is teamNL nog bij de buprpee boxjumps. Enkele atleten van de andere teams komen Carly aanmoedigen, die dapper doorgaat, hoe zwaar ze het ook heeft. Kippenvel. Ik slik mijn tranen van ontroering weg.Dan is Martijn aan de beurt voor het laatste onderdeel. Inmiddels staan alle andere atleten aan te moedigen en tellen we met z’n allen de reps van Martijn af. Wow. De sfeer is zo bijzonder, iedereen moedigt aan en telt mee. Er wordt geklapt en geschreeuwd. Ik sta er met mijn neus bovenop en heb kippenvel all over! Met nog 5 reps te gaan, wetende dat Martijn zijn onderdeel unbroken gaat halen, stromen de tranen over mijn wangen. Van trots maar ook van bewondering en liefde. Wat prachtig hoe atleten elkaar aanmoedigen en bijstaan in deze sport en elkaar zo een hart onder de riem steken. Fantastisch! Een absoluut hoogtepunt van dit weekend! Dit gaat vast en zeker een plekje krijgen in de aftermovie!!

Ik moet echt even bijkomen en opladen voor de laatste test. Mijn lijf wil niet meer, maar op dit punt opgeven is echt geen optie. En het is maar een test van 3 minuten, dus waar hebben we het over.
Na 20 thrusters van 45kg volgen 20 calorieën roeien gevolgd door 20 burpees over the bar. Mijn doelstelling is om in ieder geval op de roeier terecht te komen. En dat lukt! Ik weet er zelfs nog 2 andere atleten mee in te halen en eindig deze laatste test, helemaal kapot, als twee na laatste.

En dan zit het er ineens op. Na 3 dagen strijden tussen topatleten kan ik zeggen dat ik 31e van de wereld ben. Hoe tof is dat!? Mijn doelstelling was om vooral te genieten en plezier te hebben. Dat is zeker gelukt! Ik heb mezelf overtroffen door enkele blokkades te overwinnen en ben mezelf tegen gekomen daar waar het niet ging zoals ik wilde. Maar overall was het een bijzondere ervaring die ik niet had willen missen. Ik heb gewoon meegedaan met een WK!

En als slagroom op de taart kregen we ’s avonds tijdens de afterparty ook nog eens de ‘Spirit Of The World Award’ uitgereikt als gehele teamNL omdat wij voor een spirit zorgden met onze enthousiasme, die erg aanstekeleijk was. Omdat wij positief bleven ondanks dat we steeds onderin het klassement stonden. Omdat we sportief waren en door bleven gaan. Nou, wat ons betreft is dat de mooiste prijs die we hadden kunnen winnen!

Super dankbaar voor het leuke teamNL waar ik deel van uit mocht maken. Speciale dank voor Mischa, onze coach, die de hele dagen op de been was om ons bij te staan. Dank ook voor de krachtsportbond om het mogelijk te maken dat wij naar het WK konden en dank voor Queno, voor de sponsorbijdrage en trainingen ter voorbereiding op het WK. Maar ook dank voor mijn lieve mannen die mij zes dagen moesten missen en in mij geloofden. Superlief!

WK Zweden, dag 2

Na een prima eerste dag die ik heb afgesloten met een heerlijk warm bad (ik was de enige van teamNL met een bad op de kamer 🙂 ), was de nacht helaas een drama. Ik had veel pijn in mijn onderbenen en had moeite met het verwerken van alle indrukken. Ik kon de slaap niet vatten.

Dag twee is altijd een zware dag, en na zo’n korte nacht besloot ik om niet met het team te ontbijten. Zo kon ik de dag iets rustiger beginnen en me mentaal wat beter voorbereiden op de dag die komen ging. De beide meiden uit het team hadden het vandaag ook mentaal zwaar. Is toch niet niks om ‘even’ op een WK te staan met alle verwachtingen van dien.

Iets na 11 uur mocht ik beginnen aan Test 3, in dezelfde heat als Anouk. We begonnen met 45 handstand push-ups vanaf een blok. Oopsie. Blokken en Tanja gaan niet zo goed samen. Ik heb dus heel wat geoefend in de warming-up ruimte om überhaupt in handstand op die box te komen. Dat lukte gelukkig en dat gaf moed. De mentale blokkade in ieder geval overwonnen!

Na de 45 handstand push-ups mocht ik 100 squats doen en daarna 7 keer in een touw klimmen. Daarmee was de test nog niet klaar, maar voor mij wel. Ik had de timecap bereikt en dus hield deze test op. Ik werd laatste, maar was toch blij! Want ik had dan wel gehoopt om het touwklimmen te halen, ik was vooral bang om alle 20 minuten nodig te hebben voor de handstand push-ups. Dat viel mee dus. Doelstelling gehaald en daarmee dik tevreden! 🙂

Vandaag was bodyweight dag, en dus voor mij sowieso de moeilijkste dag. Ik heb genoeg body met iets teveel weight dus dit waren twee test waar ik best wel tegenop zag. In test 4 zaten muscle-ups: mijn grootse frustratie. Na vier jaar CrossFit kan ik ze nog steeds niet. Het mag toch een wonder heten dat ik van alle wedstrijden waar ik aan mee heb gedaan in de finale heb gestaan. Maar ik wist dondersgoed dat ik er dit keer niet mee weg zou komen. Niet op een WK. De mannen van teamNL waren er unaniem van overtuigd dat ik ze echt makkelijk zou moeten kunnen en dus wilden ze mij wel ‘even’ leren hoe het moest. Maar helaas. Weliswaar drie blaren rijker, een illusie armer maar nog steeds geen muscle-up voor mij 🙁

Test 4 begon met een hele zware Turkish-getup. Die lukte gelukkig. Daarna volgende twee complexen met een pullup-over, toes-to-bar, chest-to-bar en muscle-up. Daar waar ik me van tevoren zorgen had gemaakt om de muscle-up (ik zou er minstens 10 proberen, en wie weet zou het eindelijk een keer lukken!!), bleek de pullup-over mijn grootse struikelblok van de dag. In Nederland had ik ze na heel veel oefenen eindelijk onder de knie en ook tijdens de warming-up ging het prima. Maar daar op de wedstrijdvloer kreeg ik ze maar niet voor elkaar. Ik snapte er niks van! Huh!? Hoe kon dit? Ik kreeg van alle kanten aanwijzingen toegeschreeuwd, maar mijn lijf werkte niet mee. Wat ik ook probeerde, het lukte niet. En toen, na een vreemde zwaai, had ik er toch ineens eentje te pakken! Jippie! Heel het publiek juichte met me mee. Dat was tof 🙂 Maar ik was al vermoeid en ik kwam niet tot een muscle-up poging. Helaas is het bij deze ene pullup-over gebleven en dus kwamen er voor mij ook niet meer mogelijkheden om de muscle-up eindelijk de baas te worden. Jammer, weer niet gelukt! Teleurgesteld droop ik de wedstrijdvloer af… 🙁

In de avond besloot ik na een lange douche om in mijn uppie te gaan eten. Ik stelde een salade samen en genoot van de rust op het dakterras van het grootse winkelcentrum van Europa, met uitzicht op de ondergaande zon. Zo sloot ik de dag toch nog positief af.

WK Zweden, dag 1

En dan is het ineens dé dag! Na een slechte nacht ben ik blij dat de teams als eerste van start mogen vandaag.

Ready for day 1!

Bij het zien van de bulten die zij op mogen rennen word ik bijna jaloers. Ik ben dol op heuvels!! En deze zijn aan de flinke kant. Gaaf! Daar waar ik heel enthousiast ben, zie ik bij de teamleden vooral enige angst in de ogen. Dit gaat een pittige eerste test worden…

Onder andere deze bult moesten de teams omhoog rennen!!
De toppers van teamNL hebben het zwaar…

En pittig is het! De pijn is af te lezen van de gezichten van Carly en Naomy. Maar ze geven niet op en gesteund door Sebas en Martijn weten ze binnen de timecap te finishen, nog voor team Brazilië. Supertrots!!

Ondertussen kost het mij nog wat mentale inspanning om van de ‘jemig wat doe ik hier eigenlijk’ modus naar de ‘wow ik sta hier gewoon tussen de topatleten’ modus te komen. Met gemengde gevoelens sleep ik mezelf richting warming-up area waar ik de loopband uittest en me probeer klaar te maken voor mijn eigen test 1. Na een paar seconden weet ik al dat ik het zwaar ga krijgen. We worden opgesteld in een vooraf bepaalde volgorde en links van mij staat een games atleet. Oh my! Daar word ik toch wel een beetje bang van. Maar ik besluit mijn eigen race te lopen en niet op de anderen te letten.

De test bestaat uit 5 rondes van 3 minuten met 200 meter lopen, 15 calorieën ski-erg en zoveel mogelijk double unders te springen in die 3 minuten. Daarna hebben we 1 minuut rust en doen we alles nog een keer. Vijf keer in totaal dus. Ik ga helemaal kapot op het lopen, ook al houd ik mijn snelheid in de gaten. Ik heb nog nooit eerder op zo’n loopband gelopen en vind het moeilijk om een vast tempo aan te houden. De ski erg vind ik wel erg leuk, maar valt ook niet mee omdat ik al vermoeid ben van het lopen. De eerste ronde gaat het touwtje springen nog wel goed maar dat wordt iedere ronde een stuk minder. Na de tweede ronde zakt de moed me een beetje in de schoenen wanneer ik besef dat ik nóg drie rondes moet. En ik ben al zo moe! Maar opgeven is geen optie en dus verbijt ik de pijn en zet ik door. Geheel verrassend eindig ik deze eerste test als 28e van de 33 en dat is voor mijn doen een hele goede opening! Niet eens laatste, haha.

Nadat iedereen test 1 heeft volbracht, vindt de vlaggenceremonie plaats. Het voelt wel een beetje gek met zo weinig publiek, maar anderzijds ook weer tof om zoveel atleten uit zoveel verschillende landen in zo’n parade te zien rondlopen. Wij vallen goed op met onze knaloranje truien 🙂

Test 2 is een korte workout. In 2 minuten moet ik 5 overhead squats doen met 55 kilo, gevolgd door 4 overhead squats met 60 kilo en 3 overhead squats met 65 kilo. Ik kom hier helaas niet verder dan de eerste 5 overhead squats. Deze gaan unbroken, maar steady. Niet snel, zeker niet, maar het voelt goed om ze achter elkaar te kunnen doen. De 60 kilo krijg ik op wonderbaarlijke wijze niet voor elkaar. Het duurde zelfs drie pogingen voor ik het gewicht goed boven mijn hoofd kreeg. Een gewicht dat ik wel zou moeten kunnen hebben, maar dat er vandaag niet in zit helaas. Samen met teammaatje Anouk word ik laatste op dit onderdeel.

Na twee tests op deze eerste dag sta ik twee-na-laatste en daar ben ik heel erg tevreden mee!

Worlds Sweden

En dan is het eindelijk zo ver! Het WK in Malomö begint! Spannend!!!

Met de rest van teamNL hebben we in de lobby van ons hotel afgesproken. Aldaar verdelen we de teamNL tenues en vertrekken we richting Malmö Mässan, het congresgebouw waar de komende dagen het WK zal plaatsvinden.

TeamNL onderweg naar de wedstrijdarena

We staan een poos in de rij te wachten om ons te kunnen registreren en ons deelnamebandje om te krijgen. Aldaar moeten we tekenen dat we ons houden aan het rulebook en worden we nogmaals geïnstrueerd over het doping beleid. Serious business!

Daarna is het wachten in de atletenruimte totdat we worden opgeroepen voor de briefing.

Tijdens de briefing horen we hoe de workouts eruit moeten zien de komende drie dagen en wat wel en niet is toegestaan. Een van de mannelijke atleten heeft tot grote ergernis van de rest wel heel veel vragen en dus duurt de briefing uiteindelijk wel drie kwartier langer dan gepland.

Nu we de andere atleten hebben gezien (OMG wat een machines!!!) en wat sfeer hebben geproefd, hebben we er erg veel zin in!! We gaan een hapje eten en ons dan op onze eigen kamer mentaal voorbereiden. Kom maar op met die workouts!!

Kopenhagen

Onder het mom van ‘nu we er toch zijn’ ging ik de dag voor het WK nog een rondje rennen door Kopenhagen. Een betere manier om de stad te verkennen kon ik niet bedenken. En met de temperaturen van de afgelopen dagen was het geen straf om ’s morgens vroeg op pad te gaan.

Om half 8 word ik wakker na een verrassend goede nacht. Een slokje water, mijn hardloopkleren aan en gaan. Thuis had ik een route in mijn horloge gezet, maar ik wil toch liever rustig om me heen kunnen kijken, dus loop ik op gevoel mijn rondje langs de highlights van het centrum.

Via Groningen (wat is het toch een kleine wereld hè 😉 ) loop ik naar Kastellet, mijn eerste doel. Onderweg kom ik hordes kinderen tegen die onderweg zijn naar school. Blijkbaar begint die in Denemarken iets eerder dan in Nederland. Kastellet is een vestingwerk en vormt een militair terrein, een cultureel-historisch monument, een museum en een park dat veel Kopenhagenaars gebruiken voor wandelingen. Zo niet deze ochtend, want het is lekker rustig op een paar hardlopers na.

Vanaf de muren van Kastellet heb ik al goed zicht op de Kleine Zeemeermin, dus daar besluit ik toch ook maar even langs te lopen. Op dit tijdstip van de dag zijn er nog geen toeristen, dus ik heb haar helemaal voor mezelf. En dan is het best leuk, ook al is ze maar zo klein.

Ik vervolg mijn weg richting Nyhavn en kom onderweg langs Paleis Amalienborg, waar ik zowat tegen deze twee bewaarders oploop. Oops. Ik moet er erg om lachen, maar zij geven geen kick! Knap hoor.

Vanaf hier is het nog een klein stukje langs het water naar Nyhavn, de kleurrijke haven van Kopenhagen en een enorm toeristische trekpleister. Hier is het wel al erg druk op de vroege ochtend.

Omdat morgen het WK begint, wil ik niet al te ver lopen en besluit ik om weer terug naar het hotel te gaan. Al met al waren dit ruim 8 mooie kilometers door een stad die ik graag nog eens uitgebreider zou verkennen!

Steamtrail

Eén stoomtrein, 400 trailrunners, 5 meiden, tig m² heide, 26 kilometers, 31 graden, ontelbaar veel foto’s maar vooral heel veel gezelligheid. Dat waren zo ongeveer de ingrediënten van deze supermooie Steamtrail!

De stoomtrein

Samen met trailmaatje Hetty had ik me voor de langste afstand ingeschreven: 42km. Emma, Mirjam en Marjolein (loopmaatjes die net als ik deel uit maken van Girlsrun11steden) zouden de 25km lopen. Omdat ik wat blessures heb gehad, een WK voor de deur heb staan én omdat het erg warm zou worden, hebben Hetty en ik besloten om ook de 25km te lopen. Wel net zo leuk en gezellig.

Hetty, ik, Emma, Marjolein en Mirjam met de conducteurs vlak voor vertrek

De voorpret zat er goed in en we konden niet wachten tot we de trein in mochten. Toen de trein even later van start ging waren we als kinderen zo dol en blij. Helemaal hyper dat het avontuur eindelijk los ging, hingen we als malloten uit de ramen en moesten er al vele foto’s gemaakt worden. De sfeer zat er al goed in.

Na een half uur rijden maakten we een tussenstop in Eerbeek. De 10 en 15km lopers mochten er hier uit. Wij bleven braaf zitten. Nog een half uur later bereikten we onze bestemming: Beekbergen. Het treinritje was leuk en uniek, maar we hadden vooral zin om te lopen!! Nu konden we op weg. Maar niet zonder eerst een sanitaire stop tussen de maïs (sorry boer).

We zijn onderweg!

Het eerste stuk ging door het bos waar nog aardig wat schaduw was. Maar de temperatuur liep ook hier al aardig op. We zetten ons schrap voor enkele zeer hete kilometers over de heide straks.

Je kan mij niet blijer maken dan met heuveltjes dus ik keek erg uit naar de hoogtemeters in onze route (zo’n 300 ongeveer). Die stelden mij niet teleur! Het tempo lag wat laag vandaag. We gingen sowieso voor het genieten en niet voor een tijd. Bovendien wilden we graag bij elkaar in de buurt blijven, zodat we elkaar goed in de gaten konden houden. En zo konden we extra lang genieten van al dat moois onderweg!

Pffff dit was een erg warm stuk over de heide zo midden op de dag

Gelukkig heeft de organisatie besloten om extra waterposten in te richten, zodat niemand zonder water kwam te staan. Wij hebben hier dankbaar gebruik van gemaakt.

Mir en Mar en de sinaasappelzoen

Ondertussen leek het erop dat Mirjam gewoon haar verste afstand ooit zou gaan lopen. Niet een keer heb ik haar horen klagen dat ze moe was of last had van de warmte. Zo ontzettend knap!

Het laatste stuk is toch wel zwaar. De zon brandt op onze huid en de lucht die we inademen is erg warm. De benen beginnen vol te lopen en omdat we vaak even moesten stoppen of wandelen onderweg, beginnen we erg uit ons ritme te raken. Het laatste stuk lopen (en wandelen) we dan ook op karakter. Ik zie er zelfs tegenop nog wat heuveltjes te pakken, maar Emma en Hetty vinden dat ik ze toch op moet rennen in plaats van lopen, en dat doe ik dan ook. En natuurlijk lukt dat dan ook prima.

Na 26 kilometer te hebben genoten van de prachtige, overweldigende natuur, zijn we toch wel blij om de finish te zien. We hebben het gehaald! Natuurlijk hebben we het gehaald. We waren samen. Het was gezellig, we hebben elkaar er doorheen gesleept en we hebben weer een mooie herinnering gemaakt. En dat patatje hadden we zeker wel verdiend! Dankjewel meiden. Ik ben benieuwd wat ons volgende avontuur gaat worden 🙂

Rest mij alleen nog te knutselen aan de medaille, want die bleken we helaas toch niet te krijgen. Hij is in de maak Hetty! 😉

Eilandhoppen

Samen met zoonlief Finn (13) ging ik deze zomer op eilandhopavontuur. In zes dagen, drie eilanden bij langs met veel activiteiten onderweg. Het werd een fantastische ervaring, een waar avontuur en een mooie herinnering!

Dag 1 pakten we de veerboot naar Ameland, waar we in de stromende regen aankwamen. Het regende zo hard dat we er wel om moesten lachen. We waren er al op voorbereid dat het weer wel eens tegen kon vallen deze dagen, dus we lieten ons niet meteen afschrikken. Ik had fietsen gehuurd en onze bagage werd naar onze B&B gebracht. Gauw de regenpakken aan en op de fiets naar Nes voor een warme lunch. Daar hadden we wel trek in.

We bleven zitten tot de regen was weggetrokken. Rond 15:00 konden we op weg naar Hollum: 15km fietsen, met al snel de vuurtoren in zicht. Het is deze dag niet meer gaan regenen en we hadden de wind mee dus het werd een heerlijk tochtje.

Nadat we ons gesetteld hadden in de fijne B&B, gingen we eropuit voor een korte wandeling door de Hollumse duinen. ’s Avonds maakten we nog een lange wandeling en hadden we de grootste lol in en langs het water en op de duinen. Een heerlijk begin van ons avontuurlijke vakantie!!

Dag twee stond er windkracht 10. Ik begon de dag met een rondje hollen, maar het strand was onbegaanbaar. De wind sloeg het zand keihard in mijn gezicht. Het strand was verlaten en ik koos voor de veilige route langs de andere kant van de duin. De harde wind maakte ook dat we ’s avonds niet konden vertrekken met de zeilboot. Helaas. De wind was gedraaid en we besloten terug te fietsen naar Nes. Dat ging met deze harde wind zo snel, dat we door fietsten naar het Oerd. Finn zijn mobiel vloog er nog uit zijn handen, zo hard stond de wind daar. Het stuk terug fietsen naar de haven ging tegen de wind in en dat was bijna niet te doen. We werden meermaals de duinen in geduwd door de wind. Uitwaaien to the max zeg maar.

We hebben de nacht doorgebracht in de haven, aan boord van Klipper Willem Jacob. Dag 3 zouden we om 05:00 uur vertrekken als de wind voldoende was gaan liggen. Dat was helaas niet het geval. We moesten wachten tot het volgende getij en om 15:00 uur konden we dan eindelijk vertrekken met windkracht 7.

Het eerste stuk voeren we op de motor. Op den duur gingen de zeilen omhoog en was het hard werken. Finn kreeg een opdracht om de rechter zwaard in de gaten te houden. Ik moest helpen hijsen bij het overstag gaan. Heel vaak overstag gaan. Het woei zo hard dat het schip meer dan 45 graden schuin stond. Van links naar rechts en nog een keer en nog een keer. Het leek niet op te houden. Ik vond het fantastisch. Het was hard werken maar superleuk. Finn kon de deining minder goed verdragen en werd zeeziek. Toen we na 7 uur varen eindelijk op Terschelling aankwamen was hij dan ook heel erg blij!

Samen aan het roer van het zwaard

We kwamen na 22:00 uur aan op Terschelling, in plaats van de geplande 11:00 uur. Dag 1 op Terschelling hebben we dus gemist. Het hotel pal onder de Brandaris maakte dat meer dan goed. Dag 4 was Finn nog moe van het zeilen en fietsen, maar ik had geregeld dat we gingen Blokarten en dus huurden we nogmaals een fiets en gingen op weg naar paal 8. Er stond nog steeds een pittige wind en het Blokarten ging dan ook heel erg hard. Het was supergaaf om te doen! Het uur was wat mij betreft veel te snel voorbij.

De rest van de dag hebben we het rustig aan gedaan met Pokémons zoeken (Finn dan) en ’s avonds weer een strandwandeling. Omdat we laat terug waren van de Pizzeria konden we niet al te ver het strand op. We bleven wat hangen op het groene strand, wat prima was en wederom erg gezellig. Zo fijn om met z’n tweeën op vakantie te zijn. Echt quality time!

De volgende morgen hadden we de vroege boot naar Vlieland. Van slecht weer was nog steeds geen sprake (tenzij je harde wind als slecht weer bestempeld). Op Vlieland was ik nog nooit geweest dus ik was erg benieuwd.

Het eiland is erg klein en je kunt makkelijk van de ene naar de andere kant lopen. Gelukkig maar want Finn was helemaal klaar met fietsen en wilde eigenlijk niet zoveel doen. We boekten een excursie voor de avond en hebben de middag wat liggen chillen in onze hotelkamer en wat door het winkelstraatje geslenterd. Ik kwam eindelijk toe aan het uitlezen van mijn boek. Ook fijn!

‘S avonds namen we de Vliehorsexpress die ons naar de Sahara van het Noorden bracht: de Vliehors. Een enorme zandvlakte waar je anders niet kunt komen. We hebben zeehonden gespot, naar mijn broertje en zijn gezin gezwaaid die op Texel verblijven, en we hebben het drenkelingenhuisje bezocht. Aldaar was het heel gezellig rond het kampvuur met mooie verhalen en prachtige liedjes. We kregen warme chocolademelk die echt superlekker was. Het was een mooie afsluiter van een heerlijke vakantie.

We werden zelfs nog getrakteerd op een prachtige zonsondergang!

De volgende morgen rende ik nog door de duinen en bossen van Vlieland om afscheid te nemen van dit mooie avontuur. Het waren zes fantastische, avontuurlijke maar ook vermoeiende dagen. Zes dagen 1 op 1 met mijn jongste zoon. Onbetaalbaar! Wat hebben we mooie herinneringen gemaakt en wat was het fijn dat manlief en onze oudste zoon ons in Harlingen op stonden te wachten om ons weer veilig mee te nemen naar huis. We kijken terug op een zeer mooi avontuur en zijn tevens blij om weer bij elkaar te zijn.