RFR Gasselterveld

Soms gaat alles mis…

Vandaag stond de 26km trail door het Gasselterveld op het programma. Nadat ik mijn spullen had gepakt bleek de auto stuk te zijn en Alex had ook een auto nodig. Dus dat was snel schakelen: rugzak op mijn rug en op de MTB naar Gasselte. Dat betekende wel dat ik meteen weg moest en hard door moest peddelen.

Vlak voor de start kwam ik aan bij het Nije Hemelriek, net op tijd om mijn startnummer op te halen en een zenuwplasje te doen. Broek omhoog en starten maar.

Ik loop, fiets en triathlon hier wel vaker maar dat maakt het genieten van de prachtige omgeving er niet minder om. Echt lekker loop ik niet. Ik voel me wat stijf maar besluit gewoon verder te lopen omdat mijn tempo toch zo laag is. Onderweg haal ik nog wat tragere lopers in en maak ik een praatje her en der. Altijd gezellige loopjes dit soort trails. Bij een volgende plas maak ik nog wat foto’s.

Mijn stijfheid slaat om in pijn en ik moet stukken wandelen. De langzamere dames die ik hiervoor had ingehaald halen mij weer in. Na het wandelen probeer ik weer wat te lopen, maar de pijn gaat niet weg. Sterker nog, het wordt alleen maar erger. Bij de eerste VP vraag ik om een kaartje van de route. Die hebben ze niet, alleen een oude van vorig jaar. Ook is de EHBO nergens te bekennen. Ik besluit om terplekke wat te rekken en strekken in de hoop dat het daarna beter zal gaan. Gauw pak ik nog wat fruit en winegums mee en dan ga ik weer op weg.

Het duurt niet lang of de pijn is niet meer te houden. Ik moet echt wandelen en zelfs dat doet pijn. Verschillende lopers vragen of het gaat. Eerlijk zeg ik dat het niet gaat maar dat ik verder ga wandelen. Mijn tranen slik ik weg. Wandelend probeer ik te navigeren op zoek naar de kortst mogelijke route terug naar de finish. Dat blijkt nog ongeveer 5km lopen te zijn. Terneergeslagen kom ik daar aan en wederom moet ik een enorme teleurstelling wegslikken. Ik besluit er maar het beste van te maken en trakteer mezelf op een mok warme chocolademelk en een brownie.

Ik voel aan dat dit een vervelende blessure gaat zijn en ben bang dat ik hier voorlopig nog niet van af ben. Balend op de fiets naar huis kan ik alleen maar hopen dat mijn voorgevoel niet klopt…

Geef een reactie

Het e-mailadres wordt niet gepubliceerd. Vereiste velden zijn gemarkeerd met *