Survivalrun 9km

Fail!

Na een paar jaar achtereen de 5km duo survivalrun te hebben gelopen vond ik het tijd voor een nieuwe stap. De 9km route is niet alleen langer, de hindernissen zijn ook een stuk hoger (4 meter) en moeilijker. Dat maakt de stap van 5 naar 9 extra groot. Desalniettemin wilde ik het proberen. Dat het lastig zou worden werd al tijdens de trainingen duidelijk. Ik vind het eng op 4 meter hoogte en mijn armen verzuren gewoon op gegeven moment. Bovendien zitten er een paar hindernissen bij die ik echt niet kan. Maar gelukkig doe ik het niet alleen en heb ik buddy Ronald naast mij zij.

De eerste 5km gaat nog wel goed. Dat is het parcours wat ik anders ook altijd loop. Daarna komt de wisselzone. Hangend aan twee touwtjes moet je een paar meter overbruggen om verder te kunnen klauteren. Ik probeer en probeer en kom telkens een heel eind, maar net niet ver genoeg. Mijn spieren lopen vol, daarna leeg, mijn hoofd gelooft er niet meer in maar ik wil niet opgeven. Wetende dat wanneer ik deze hindernis niet haal, we nu al ons bandje in moeten leveren. Ik blijf dus proberen maar het gaat niet meer. Ik ben op, alle energie vloeit weg en uit frustratie, wanhoop en vermoeidheid stromen de tranen over mijn wangen. Balen. Bandje kwijt.

Terneergeslagen lopen we verder maar ik merk dat mijn benen niet meer willen. Ik ben teveel energie verloren door te lang te proberen bij de wisselhindernis. Ik raap wat moet bij elkaar en begin aan de van Vliet hindernis, een van de zwaarste hindernissen uit het parcours. Ik klim 4 meter omhoog, klim over de balk en dan gaat het mis. Ik heb geen kracht meer en kan niet rustig naar beneden klimmen. Ik glijd uit de hindernis en val op de grond. Gebroken en leeg. En dan komen de tranen. Zomaar. Ik heb er gene controle over en baal er enorm van maar kan ze niet stoppen. Ik ben leeg. Een lieve vrijwilliger biedt mij een appel aan die ik gretig aanneem en opeet. Ik kan wel wat energie gebruiken. Ondertussen voel ik me echt als een blok aan het been van Ronald en voel ik me mega mislukt en gefaald. Dit is niet wat ik voor ogen had.

De rest van de route heb ik de hindernissen zoveel mogelijk overgeslagen (bandje toch al kwijt en ik had geen kracht meer over) en heb Ronald zoveel mogelijk aangemoedigd om de hindernissen wel te doen. Hij deed het super en ik ben enorm trots op hem. Sorry Ronald dat ik het zo liet afweten en faalde. Hopelijk tref je volgend jaar een buddy waar je wel op kunt bouwen.

Geef een reactie

Het e-mailadres wordt niet gepubliceerd. Vereiste velden zijn gemarkeerd met *